ama

tindersticks - the something rain

2012-02-15T00:45:00.001+02:00

Patti Smith & Phillip Glass: HOWL

2012-02-13T14:09:00.000+02:00

Dave L Stevens of Stevens Internet Productions has generously uploaded to You Tube this stunning performance of "Spell" a.k.a."Footnote to Howl" by Patti Smith and her band, with Philip Glass on piano, and back-up "vocals" by saffron-robed Buddhist monks (the recitation was in honor of a visit by His Holiness the Dalai Lama). As Stevens himself notes, "Not seen for more than a decade. I directed and produced this interactive webcast. When Patti Smith begins "howling" on her clarinet, it's sublime."Contrast for production values, this next rendition, recorded in Florence, Italy, in 2009 (hence the Fernanda Pivano reference!), the shakey hand-held camera, the straight-from-the-audienceplacement, the decidedly amateur "bootleg" quality, and yet, and maybe even because of all that, the power of the invocation comes through

Nada - BİRİLERİ

2012-02-11T21:39:00.002+02:00

Can Gox' tan Haydar Haydar yorumu.

2012-02-11T21:35:00.001+02:00

anılar beni bırakın

2012-02-09T16:58:00.000+02:00

N.C, yarakadam, Denver’ın Adonis’i

2012-02-08T23:56:00.002+02:00

Boards of Canada - Everything You Do is a Balloon & One Got Fat: Bicycle Safety (1963)

2012-02-08T20:12:00.003+02:00

Boards of Canada - Everything You Do is a Balloon

One Got Fat: Bicycle Safety (1963)

"sokaklar zaten bizim"

2012-02-07T23:35:00.002+02:00

şota

2012-02-07T22:40:00.000+02:00

Solda Archil, ortada Revaz ve sağda Shota Arveladze

bedri baykam asistan arıyor! -muş

2012-02-07T22:30:00.001+02:00

‎''ben kari istirem. babo!''

L'equip Petit

2012-02-07T18:12:00.000+02:00

Bu benim anne-oğul ensest hikâyem

2012-02-07T15:26:00.000+02:00

İsimsiz (erkek)

Bu benim anne-oğul ensest hikâyem. Dindar bir ailede, bir sürü sorunu olan bir ailede doğdum. Dışarıda başka, içeride başka bir şeydik. Aile içinde huzur yoktu. Babam on-sekiz yaşında kendini dine vermiş ama bunun içki ve sigarayı bırakmasında çok az bir etkisi olmuş. Annem, iyi bilinen bir vaizin kızıydı, çok dindar bir aileden geliyordu ve çevresinin hayranlığını nasıl kabul edeceğini öğrenmişti. Babam kayınpederine hayrandı ve annemin hor gören yardımıyla, karısının babası gibi olmaya çalıştı ama pek başaramadı.

Annem hiçbir zaman yüzleşemediği bir sertliği kalbinin derinliklerinde taşıdı. Otoriteden nefret ediyordu, erkeklerden nefret ediyordu, neredeyse herkesten nefret ediyordu, başkalarının çöküşünden zevk alıyordu böylece kendisini iyi hissedebiliyordu. Uyumsuz bir çifttiler, babam günün büyük bir bölümünü sinirli geçiriyordu.

Beş yaşına kadar, annem, beni kendi bedeniyle tanıştırmak zorundaydı. Bu, ilk yıllarda devamlı çevremizde var olan insanlardan dolayıydı. Beş yaşındayken ülkenin daha ıssız bir yerine taşındık, daha az ziyaretçi ve “etrafta takılan” insan vardı. Üç ay kadar boyunca, beni kendi bedeniyle mahremiyet içinde tanıştırmaya hazırdı. Sonra babam evde kalıp tüm çalışmasını evden yürütmeye karar verdi. Babamın bu kararı için Tanrıya sadece şükredebilirim, daha fazla cinselliği kaldırabilecek halde değildim.

Annemle benim ilişkimizin doğası karı kocanınki gibiydi. Güçlü, hassas bir ilişkiydi. Onun sırdaşı, yandaşıydım. Babamın bir şeytan, kötü bir adam olduğunu düşünüyordum. Anneme ondan daha yakın olduğumu hissediyordum. Anneme ne giymesi, ne pişirmesi, ne söylemesi gerektiğini söyleyebilirdim. Kişiliğine, davranışlarına ve görünüşüne, vs. komplimanlar yapıyordum. Bunu benden istiyordu (birinden bunu alması gerekiyordu) ve bu özel ilgi karşılığında benim (ihtiyaçlarımı değil) isteklerimi yerine getiriyordu. Çikolata istesem veriyordu. Pizza istesem pizza yapıyordu. Çiftlik işlerini yapmak istemezsem onları benim için yapıyordu. Beni şımartıyor ve önceliğine koyuyordu. Bu, tabii ki, babamla aramızda gerilim yaratıyordu, o öncelikli olmalıydı. Problem şuydu; babam annemi mutlu ettiğini bildiği için annemle birlikte olmamı istiyordu (bana bunu bile söylemişti), bu yüzden o bizi yalnız bırakmak için gitti, zamanımın çoğunu annemle geçiriyordum. Babamın onur ve saygı ihtiyacı yükseldiği zamanlarda kıskançlık ve bela ortaya çıkıyordu.

Annem, ensestten önce ve sonra, iç çamaşırlarını görmeme izin verecek şekilde giyinirdi. Annem varken Playboy’a kim ihtiyaç duyardı ki? Bedenimle ilgilenmiyordu, yalnızca onun bedeniyle ilgilenmemi istiyordu.

Annemle olanları ensest olarak adlandırıyorum, tecavüz değil. Psikologlar arasında bir erkeğin tecavüze uğrayıp uğrayamayacağı konusunda büyük tartışmalar oluyor. Belki böyle bir şey vardır ama benim yaşadığım ensestti. Annem ilk adımı atmamı bekledi. Tabii ki kendisini bana çekici bir şekilde sundu ama benim ilk adımı atmamı bekleyerek beni suçlulukla lekeledi. Eğer ilk adımı atmasaydım beni görmezden gelecekti ve sonunda kendimi sokakta bulacaktım. Evsiz kalma sürecinde, babam ve çevredeki herkesin, benim hatam yüzünden evsiz kaldığımı düşünmelerini sağlardı. Annem kamusal alanda saygı duyulan bir figürdür, insanları aptal yerine koyar, sözlerinin ağırlığı vardır. Ayrıca, benim bir kadının ilgisine ihtiyacım vardı, öyleyse neden annemle ilgilenmeyeydim ki. Ödüller bir yere kadar çok büyüktü. Çok ama çok şımartılmıştım. Durum çevre tarafından anlaşılacağı zaman annem beni şımartmayı kesiyordu. Çevre bunu görmek istiyor diye ara sıra babamın koluna giriyordu. Gerçi ben ona duygusal güvenceyi, babam da (bir yere kadar ama benden daha fazla) maddi güvenceyi sağlıyordu dolayısıyla bu nedenle onu da mutlu etmek zorundaydı.

Annem bana zinayı öğretti. Ensesttin en kötü yanı buydu. Duygusal yönden içinde olmasaydım ve bir şekilde uzakta kalabilseydim farklı olacaktı. Ebeveynlerim herhangi bir ilişkinin içine girmemi ve burnumu işi olmayan yerlere sokmamı öğretti. Diğer evliliklerin içine girebilir ve kadınla derinlemesine, beni ilgilendirmeyen, kocasına dair kişisel şeyleri konuşmaya başlayabilirdim. Hep kadınların tarafını tutardım ve erkekleri eleştirirdim. Bu başkalarıyla birçok soruna sebep oldu ve bazen erkekler bana çok kızdı. Kalbimde olanları bilen kadınlar da benden uzak durdu.

Cinsel yönden kadınların ötesine geçtim, annem tarafından, annem için bir ömre yetecek kadar kadınlığa takdim edildim. Kadınlardan tiksinmekle kalmadım, sıkıldım! Neyse, bu başka bir hikaye.

On-sekiz yaşına kadarki birçok yıl boyunca öğrendiğim şey, hala annemin kölesi olduğumdu. Oysaki hayat bize birçok şey öğretiyor ve Tanrı’mın da yardımıyla, kendi babamdan daha farklı bir baba, hayatımı yoluna koydum. Artık ailemle görüşmüyorum. Eski şekilde yürütmek istiyorlar. Sonunda, otuzlarımın sonunda, tekrar kadınlarla ilgilenmeye başladım. Bir gün evleneceğim ve kendimi bir kadına adayıp, sağlıklı bir ilişkinin ürününü toplayacağım. Çok ama çok ıstıraplı olduğu için (bir noktada neredeyse akıl hastası oluyordum) hayatımı tekrar yaşamak istemezdim. Fakat değiştiğim ve annem yaşamama izin verdiği için müteşekkirim.

(Kaynak: malesurvivor.org)

cevirieylem.tumblr.com

çeviri eylem der ki; hayatın içine girmeyen teori, özgürleştirmeyen ve dönüştürmeyen bilgi hiçtir!

Yeni Bi Başlangıcın Yaban Düşleri

2012-02-07T15:23:00.001+02:00

Bu gece soluk kesen bi susku var çevre yolunda

Beton çıkıntıların ötesinde

mum ışığında çiftlerle

düşlere dalıyo lokantalar

Yitik İskenderiye ışıl ışıl şimdi de

bi milyar lambayla

Yaşamlar yaşamlara bitişiyo

oyalanıp dururken kırmızı ışıklarda

Ötesinde yonca yaprağı kavşaklardaki çıkış rampalarının

‘Ruhlar ruhları yiyor kapsayıcı boşluk içinde’

Mutfak penceresinden dışarı taşan bi piyano konçertosu

Yoginin teki bi şeyler anlatıyor Ojai’de

‘Her şey tek bir zihinde olup bitiyor’

Ağaçlar arasındaki çayırda

oturmuş sevgililer

kendilerinin evrenle bir olduğunu

anlatan ustayı dinlemekte

Gözler çiçekleri kokluyor çiçeğe dönüşüyolar böylece

Soluk kesen bi susku var

çevre yolunda bu gece

Pasifik’te derinlerden bi dalga tam bir mil yüksekliğinde

hızla yaklaşırken kıyıya

zehirli gazını son kez soluyup Los Angeles

gömülüyor denize tıpkı Titanik gibi ışıl ışıl bi halde

Dokuz dakika sonra Willa Cather’ın Nebraskası da batıyor onunla

Deniz ulaşıyor Utah’a

Mormon tapınakları midyeler gibi sürükleniyor suda

Çakallar şaşkınlığa uğramış yüzemiyorlar bi yere

Omaha’da bi orkestra sahnede

çalmayı sürdürüyo Handel’in Su Müziği‘ni

Borular suya boğulmuş

çalgıları üzerinde yüzüyo kontrbasçılar

sarılmışlar onlara sanki sevgilileriyle sevişir gibi

Chicago’nun yerden üç beş metre yukarda giden trenleri var ya

onlar bi eğlence trenine dönüşüyo göğe bi yüksele bi alçala

Gökdelenler ağzına kadar dolu su bardakları gibi

Budacı deniz suyu Büyük Göller’e karışıyo

Yüce Kitaplar ıslanıp yumuşuyo Evanston’da

Milwaukee birası kabarıyo deniz köpüğüyle

Buffalo’nun Beau Fleuve’ü birdenbire tuz kesiyo

Manhattan adası temizleniveriyo on altı saniyede

Yeni Amsterdam’ın gömülü direkleri yükseliyo

koca dalga hızla yönelirken Doğu’ya

silip süpürecek gereğinden çok yaşamış Kamember Avrupa’yı

Mannahatta buğulanıyo denizin sarılgan otlarıyla

yıkanıp arınan toprak yeniden uyanıyo el değmemişliğe

tek ses cırcır böceklerinin devasa cırıltısı

deniz kuşlarının çığlığı

bomboş bengilik içre

o sıra Hudson yeniden kazanıyo sık ağaçlıklarını

Kızılderililer geri çağırıyo kanolarını

Sonsuz Yaşam

Sonsuz o güzelim yetkin yaşamı dünyanın

Sonu yok gökçe varlıklarının, içinde soluk almanın

güzelim duygulu varlıkları sonsuz, yaşayan

görüp duyarak düşünüp duyumsayarak

gülüp dansederek iç geçirip ağlayarak

esrimeyle sevinin umutsuzlukla sevincin

sonsuz akşamüstleri sonsuz geceleri boyu

içip çekerek söyleşip türkü çağırarak

sonsuz Amsterdamlarında varoluşun

yağmurlu sabahlar yazarların falan takıldığı yerlerde

sayısız kahveyi indirip mideye

sonu gelmez neşeli muhabbetlerle

Işıkların sonsuz cümbüşünde

arzu tramvaylarıyla geçen

sokak sineması sonsuz

Samanyolu’nun geceyarıları boyu

üstü örtülü açık hava diskolarında

havasız punk rock barlarında

uzun saçları saça savura dansetmek sonsuz

gündoğumunun Uçmaklarına dek

geceleyin sonsuza varan herşeyin

lafını edip düşünerek cigara içmek

gecenin soluk aklığında gecenin ışığında

Evet ya tabii ya sonsuz yaşayıp sevmek

tiksinip bağrına basmak tutkuyla öpüp öldürmek

zamanın içinde dönüp duran

etten yaşam çarkını

tıkırdatmak solumak doğurmak sonsuz

Sonsuz yaşam sonsuz ölüm

Sonsuz hava sonsuz soluk

Sonu yok dünyaların bitmek bilmeyen günleriyle

güz vakti yapraklarla bezeli

tıklım tıkış caddelerinde başkentlerin

Sonsuz düşler dağılan uykular sonsuz

özenin kavuşuk kolları

düşünce dolambaçları

sevinin arap saçı kuruntuları

arzuyla özlemin daralan halkaları

adlandırılamazın sayıya gelmez oyun sonları

Yanıp tutuşan gökler sonsuz

uzanıp doğrulmuş evren sonsuz

Bi mantar yığınının üstünde duruyo dünya

İçimizde soluklanan yalaz sonsuz

benzinle şenlenen yalazları sindirerek

meydanlarda dansediyor dövmeli ateş yutucular

Yalazlanan yaşamın küt küt atan yüreği cesur mu cesur

çarpıyor pompalıyor yanıp tutuşuyor bu yürek

Duyuların açık alanları sonsuz

kösnüyle sevinin kokusu

kızışmış kedilerin duraksız çağrısı

dört yana saçılan misk

Sonu gelmez sevişme seslerinin

gıcırdayan yatak yaylarının

sevişen sevgililerin inlemelerinin sonu gelmez

geceleyin duvarın ardından işitilen

Sonu gelmez esrik haykırışlarının

bitik yitik doruğun bağırtılarının

zangırdayan müzik kutusunun tınısının

Cennette becerilmiş

üfürüp fışkırtmaların gürüldek akışının sonu gelmez

Ardından sonsuz girişimler

Sartre’ın bulantısından kaçayım diye

kavrulmuş duyumun çorak cascavlak tepeleri

umutsuzluğa gömülü yaşama sevinci

aydınlanmanın gemi yükü

Kharon’un hendeğinde yüzen bok tekneleri

hırslar histeriler paranoyalar

kirlenmeler ve sapkınlıklar

Başkaldıran insan sonsuz

ölümün anonim suratında

ucube devletin daracık yollarında

Bu herifin anarşist görümleri sonsuz

yabancılaşması sonsuz

yabancılaşmış şiiri sonsuz

devletin atsineği Eros’un Hamalı

Yeryüzündeki bu insan yaşamının tınısı sonsuz

onun sonsuz radyo ve televizyon yayınları

rotatiflerin sonsuz silindirlerinde dönüp duran gazeteleri

yazı makinelerinin sonsuz şeritlerinde

sözcüklerinin ve imgelerinin akışı

duraksız döktürmeler kararsız karalamalar

bilinmedik birince yazdırılan şiiirler sonsuz

Telefonla dünyanın bi ucunu aramalar sonsuz

sevgililerin istasyonlardaki sıkıntılı bekleyişi

kuşların tepelerde çatılarda cıvıldaması

gökyüzünde kargaların gaklayıp durması

cırcır böceklerinin canhıraş cırıltısı

yükselip alçalan suların

çakıllardaki şırıltısı denizlerin çırpıntısı

Güz vakti Ekim’in ortasında

gelgitin coşkun kuşatması

yaradılışın tuzdan öpücüğü sonsuz

Yaşamın barajları kanalları ötesinde

gemi çanlarının çalmasının sonu yok

Zamanın bomboş kilise ve kulelerindeki

devasa kampanaların zangırdayıp durmasının sonu yok

Sonu yok saçı sakalı birbirine karışmış kutsal kişinin

karayıkım yüklü bildirisinin

Yaşamın zamanda titreşip duran

uzay boyunca ışıldayan

zemberek yüreğinin

boşalması sonsuz

bu yürekte dolanan turist gemileri sonsuz

sonsuz kanallarda salınan çatanalar

günbatımında yalazlanan milyonlarca pencere

Kent ışıl ışıl arta kalan ışıkla

sonsuz porno ve neon kamışlarla

kızışıp sarsılıyor orospu mahalleleri

eğreti evlerin yalnızlık dolu çatı katı odalarında

bitmek bilmez titreşimlere boğulan vibratörler

kösnünün etli sandviçleriyle

sevinin lezzetli biftekleriyle

tıka basa doymalar sonsuz

düşler ve orgazmlar sonsuz

döllemenin ve göçebeliğin kuttörenleri

çatıların üstünden doğurgan kuşların uçuşu

yumurtaların yuvalara ve dölyataklarına düşüşü

yaralı kumruların ağlaştığı

dayalı döşeli sevi odalarında

tenin girişimleri ve ayartıları

sevinin ya da kösnünün değdiği yerde

son yok bebeklerin doğmasına

son yok bilincin sessiz sedasız doğumuna

son yok onun acı yüklü ölümüne boş yere

son yok son yok kuruyup solmasına

tüyün tohumun tenin gerekli böylesi de

bir yerlerde birbirine türkü söyleyen

neon denizkızlarının

Birbirine bütün bütüne yakın olanların

göze batmayan değişkeleri sonsuz

gençliğin ateşi yaşlılığın közü

ozanın yeni baştan kabaran öfkesi

Moleküllerin sonsuz dansında

son yok son yok hiçbir yaratığa

Herşey biçim değiştirir Herşey sesini yitirir

ve yeniden yeniden yükseltir sesini herşey

Tanrı’yı ve Godot’yu beklemek sonsuz

saçma eylemler saçma tasarılar saçma oyunlar

ikilemler ve gecikmeler

saçma işte, beklemek hiçbir şey eylemeden

savaşın yitip gitmesini

devletin yitip gitmesini

Çılgınca bir sonu

hiçbir şey eylemeden beklemek çılgınca!

İyiyle kötünün savaşı sonsuz

yazgının fiskeleri nefretin çelmeleri

son parlamanın sonsuz zincirleme reaksiyonlarında

atom bombaları ve otomatik uyarı düzeneğinin hataları sonsuz

o sıra karşı çıkışın Beyaz Bisikletleri

usulca dönüyorlar bu çılgınlığın etrafında

Çünkü yeraltı sığınaklarında düğmelere basıp duran

sivri burun ayakkabılı Gucci terlikli

Teksas çizmeli çelik başlıklı

ordu tanrılarının da bir sonu var

Çünkü hala seçilesi

umut dolu seçeneklerin sonu yok

Işığa boğulmuş karanlık kafalar

görkem dolu yollar

talihin yeşil devleri

umutsuzluğun çamurlu sularında umut yüklü oltalar

uzaktaki tepeler çalılıktaki kuşlar

ışığın gizli akıntıları, işitilmedik ezgiler

yumuşak susku dolu düşüncenin oturumları

görkemli haz konakları kuruluyor

her gün yüreğin mutluluk içinde ölmesi

topraktan kamışlar

kanatlanmış pabuçlardaki ayaklar

rıhtımın üstünde

Son yok

hala açılası algı kapılarına

ışığın çılgınca akışına

insan ruhunun yükseklerdeki havasında

içimizdeki dış uzayda

yin ile yang Amsterdamlarında

sonsuz rubailer sonsuz saltık erinçler

sonsuz shangri-lalar sonsuz nirvanalar

sutralar ve mantralar

satoriler ve sensaralar

Bodhiramalar ve Boddhisatvalar

karmalar ve karmapalar!

Esrimenin tütsülü dölyataklarında dansedip

şarkı söyleyen Şivalar sonsuz!

Işıma! Aşkınlık!

Zamanın kırılca gecesi içinde

ruhun sonsuz suskusunda

insanın uzun gürüldek öyküsünde

İnsanın herşeyi imleyen

sonsuz çığlığı ve çılgınlığında

sonsuz sanrılarıyla

tapınmaları yok etmeleri aydınlanmalarıyla

dikelmeleri ve teşhirleriyle

faşoluğu ve maçoluğuyla

yoldan çıkmış ruhun sirkleri

imgelemin atlıkarıncaları

kafasızın da tavşan adası

ortak bilinçdışının

bir araya toplanmamış sesleriyle

yazdırılan şiir sonsuz!

Göz kamaştırıyor zamanın izleri üstünde!

İskenderiye’nin son günlerinde

Waterloo’dan bir gün önce

Durmak bilmiyor dans

Bir cümbüştür gidiyor gecenin içinde

Amsterdam, Temmuz 1980

LAWRENCE FERLINGHETTI

Çev.: C. Hakan Arslan

vural gül: sürdürülemez mimarlık

2012-02-07T15:19:00.001+02:00

[MEKAN-DA- SÜREKLİLİK KAVRAMI]

Mimari mekan; Öncelikle barınma ihtiyacı başta olmak üzere çalışma, yaşama, dinlenme gibi çok amaçlı olarak imar edilen alandır. Mimar ise Farsça karşılığında olduğu gibi bunu “İmar eden” kişidir…

“mekan” : insanı çevreden belirli bir ölçüde ayıran ve içinde eylemlerini sürdürebilmesine elverişli olan boşluk olarak tanımlana bilir. Bir başka şekilde İnsanın belirli ölçüde çevreye dahil eden ve ortak eylemler için olanak sağlayan boşluk veya doluluk da olabilir… Mimari mekan salt kendi başına var olan bir gerçeklik değildir, aynı zamanda kendi gerçekliğini oluşturan bir kavramdır.

Mimari yapı kendini mekan olarak çözümlediğinde niteliğine ve ihtiyacına göre sürekli olarak mekan algısı değişir. Değişimin sürekli olduğu bir tanımlamada Yapının değişimi kaçınılmazdır. Aksi halde kabullenilmiş bir “Varoluşsal mekan” oluşur..

“Mimarlık” ile “yer” tanımları ve bunların açıklamaları, sürekli olarak değişerek çözümlenir. Bu konuda sürecin sürekli olarak değişmesi olağan bir zorunluluktur.

Frank Lloyd Wright’a göre “mimarlık biçim haline gelmiş yaşamdır.” Mimarlık yaşamı biçimlendirir ama bunun öncesinde yaşam mimariyi biçimlendirir. Mimari yaşam ile birlikte yaşar onunla değişir ve onunla biter…

Bu tür bir yaklaşım ile değerlendirildiğinde. Mimarlık, yapı ve mekan üretilerinin sürekli kalma çabasının tabansızlığı farkedilir..Mimarlığı inşa edilmiş tüm çevre olarak gördüğümüzde bu çevredeki her maddesel nesne yapım-kullanım sürekliliği içinde aralıksız değişime uğrayan organik bir bütün oluşturmaktadır. Tüm bu değişiklik sürecinde Mimarlık bunun bir yerinden kopup kalıcılık esası ile yapay bir direniş göstermeye kalktığında; genel sürecin bir parçasını ve kendi sürecinin tanımsızlığını yaratır.

Kalılıcı olma istemiyle inşa edilen mimari insana ölümsüzlük vadi gibi gelir. sürekli kılma talebi ve buna cevap veren mimarlık sonuç olarak hiç bir zaman yaşamamış ölü bebeklerden farksızdır…

Mimarlık tarihinin çeşitli dönemlerinde kalıcı olma talebinde bulunulan yapılar çoğunlukla Tinsel ve siyasal gücü sembolleştirmek amacı ile inşa edilmiştir. Sivil mimariye ait uzak geçmiş yapıları bulmak ise zordur. Şimdinin yapılarında geçmişten çok farklı bir talep yoktur. Yine kurumların gücü sembolleştirme amaçları ile şekli alır. Büyük bir finans kurumuna ait görkenmli bir yapı insanlar üzerinde oldukça etkilidir. Siyasal oluşumlara ait yapıların, ideolojileri yapının her yerinde abartı bir büyüklük ile belli edilmesi ise bu ideolojinin büyük olduğu etkisini yaratır. Din amaçlı inşa edilen yapıların; büyük, yüksek, geniş olma gibi konularda bir birleri ile yarışıyor olmaları ise Tinsel yapının görkemli olmasının mimari olarak sembolleştirilmesidir. Bu kadar temsil barındıran mimari yapı sonuç olarak sürekli kalmalıdır yaklaşımı oluşur. Çünkü;

Siyasi yapı devlet sürekli kalmalıdır,

Tanrı ve Tin sürekli kalmalıdır,

Ekonomik güç sürekli kalmalıdır.

Bu süreklilik içinde insanlar bizim büyüklüğümüzden etkilenmeli, saygı duymalı ve kabullenmelidir. Bu tür bir yaklaşım ile binlerce yıl mimarlık olarak tanımlanmış yapılıar oluşmuşutur. Aksi çözümleme şudur ki; Bu yapıların hiç biri mimari değildir. Sadece içlerinde girip birşeyler yapabildiğinizi övgü dolu heykellerdir… Ve her birinin yapımında yüzlerce, binlerce insanın yaşamlarının o çok kıymetli süresinden ne kadar süre çalındığının düşündüğümüzde, turistik seyahatlerde bir süre izlediğiniz o görkemli sürekliliğini korumuş yapının hala yaşamda-n ne kadar süre [ç]aldığını görmek…Bir gerektir…

Tinisel oluşumların bir kısmında Mimari süreklilik tanımına olağandan farklı yaklaşımlarda gelişmiştir.

Tasavvuf mimarisi;

Tasavvuf dünya yaşamının tüm maddeselliğini kendi temellerinde redder. Bu esas alındığında mimarinin sadece belirleyici sembol ve geçiciliği ile maddeselliğin karşıtı bir tavır alması gerekir. Mekan kavramı için tanımlama ise “Ben varlığımdan geçmişem fani mekanı neylerem” gibi ötedünya inanışı ile çözümlenir. Asıl önemli olan bu bakış açısının mimariye yansıması yapıların geçici olması şeklinde gelişmiştir. İnşa edilen tüm mimaride geçici malzeme kullanımı esastır. “Ben bu dünyada kalıcılığım olmayacağım o halde yapı da kalıcı olmamalı” yaklaşımı ile Ahşap-kerpiç benzeri malzemeler ile inşa edilen yapılar; gösterişten uzak sadelik ama derin anlam yüklenmiş geçişler barındıran bir mimari oluşturmuştur, yaşatmış ve bitirmiştir…

Sosyal yapılanmaların kiminde Mimari geçicilik ve mekanın kalıcı konumda olmaması şeklinde yaklaşımlarda gelişmiştir.

Göçebe mimarisi;

Göçebe mimarisi, yer değiştirme geleneği ya da alışkanlığı olarak tanımlana bilir. Hareket, bulunduğu yerden ve hayatın ta kendisinde devam eder. Bu ihtiyaca göre şekillenmiş mimari ise geçici, yaşayan, hareketli ve değişen bir niteliğe sahiptir. Göçebe yapıları her yeni inşa sürecinde bulunduğu süreci yeniden yorumlar inşa talebinin ihtiyaçları ile kendi çevresini ve var olan çevrenin ötesine uzanan bir imgenin somutluk kazanması şeklinde gelişir. Mekan insan varoluşunun ayrılmaz bir parçası olarak algılanır. onunla hareket kazanır ve onunla biter…

Tarih boyunca sürekliliği korumak isteyen mimarlık karşısında duran ama hiç bir zaman çığlık atmayan bir çok sürdürülemez mimarlık olgusu yaşamıştır. Talep sadece süreç ile sürmek ve onun bir yerinde bitişi kabul edebilmektir. İnşa karşısında görmeden yıkımı inşanın bir parçası olarak kabul edebilmektir. Mimarlık işlev, malzeme, teknik, yapım, strüktür, kütle, mekan, biçim, oran, stil, vb. soyut ve somut tüm bileşenlerin bağımsız kimlikleri ile bir arada kullanmakla ve süreci belirlemekle yükümlüdür…

M[imar]lık olmalı…

M[imar]lık yaşamalı…

M[imar]lık ölmeli…

Başlamak için Bitmeli…

Un-sustainable Architecture

cyberzenarchy.wordpress.com

howl: Blake-ışığı trajedisi

2012-02-06T18:49:00.000+02:00

özel baskı * hand-made kapak

howl & other poems

uluma ve öteki şiirler

allen ginsberg

çeviren: melis oflas

6:45dukkan.com

Howl [Part 1,2,3]
Footnote to Howl
AMERICA
A Supermarket in California
Transcription of Organ Music
Sunflower Sutra
In the Baggage Room at Greyhound
Earlier Poems:
An Asphodel
Song
Wild Orphan
In Back of the Real

“ULUMA VE ÖTEKİ ŞİİRLER” bir manifesto kitaptır.

Beat Generation’ı anlatan “detay”ından dolayı ilk ve tek şiir kitabıdır.
Beat Kuşağının ve özellikle Frisco Şiir Rönesans’ının lokomotifi olmuş iki şiir ve öncül bir şair vardır: Allen Ginsberg’in “America”sı ve “Howl”u. İkisi de bu kitapta!
Amerikan hükümetince kitabın yasaklatıldığını ve yayıncıları olarak L. Ferlinghetti ve Shigeyoshi Murao’nun mahkemede yargılandığını ilk baskı olan 500’ün yasaklatıldığını lakin sonrasında kitabın serbest kaldığını ve defalarca baskı yaptığını sanırım artık herkes biliyor?
1955’de Amerika gerçekten Ginsberg’den ve Beat Hareketinden korkmuştu. Sadece Amerika değil dünya da şiirin gücünü görmüştü. City Lights’ın “Number Four Pocket Poet Series” numarasıyla yayınladığı ULUMA VE ÖTEKİ ŞİİRLER bugün hala aynı kapakla City Lights’ca Frisco’da basılmaya devam ediyor. (2006 senesi Howl’un ellinci doğum yılıydı.)
Tom Waits’den Philip Glass’a değin onlarca kişi Ginsberg’i yorumladı, bu kitap bugün hala canlı ve yaşamın içine güçle karışmayı sürdürüyor.

ULUMA VE ÖTEKİ ŞİİRLER Amerikan edebiyatında bir dönüm noktası olmaktan çok yeni bir (şiir) çağın(ın) başlangıcıydı da

Howl 7 Ekim 1955 senesinde Frisco’da Six Gallery’de ilk olarak okundu. Ve City Lights’dan basılmaya başlayacak olan Beat şairleri serisinin lokomotifiydi.

Neal Cassady, Jack Kerouac, William S. Burroughs, Peter Orlovsky, Lucien Carr ve Herbert Huncke Allen Ginsberg kitabının ana figürleridir.

altikirkbes.wordpress.com

nadahayek

2012-02-06T17:30:00.000+02:00

kuş mu bilir uçmayı, kanat mı?

2012-02-06T17:01:00.003+02:00

-3ü

2012-02-03T21:54:00.002+02:00

yağmur pencerede yürüyor, bir fahişenin topuk sesleriyle.

2012-01-11T17:36:00.000+02:00

Boğaziçi'nde Katliam: 35 ölü

2012-01-06T22:43:00.001+02:00

Boğaziçi Üniversitesi öğrencileri, Uludere'de 35 sivilin öldürülmesini protesto etmek için ~~ilginç~~ bir protesto 'sahneledi'.

Boğaziçi Üniversitesi'nde sıradan bir gün gibi başladı. Dün saat 15:00 civarında, öğrenciler ders-kantin-kütüphane arasında her zamanki koşuşturmacalarındayken Kuzey Kampüs'teki kütüphanenin önünden bomba ve siren sesleri duyulmaya başladı. Civardakilerin şaşkın bakışları arasında 35 öğrenci yere yıkıldı. Yerde yatan 35 öğrencinin bedenlerinin etrafından tebeşirle izleri çizildi, üzerlerine Şırnak'ta hayatını kaybedenlerin isimleri yapıştırıldı. İzleyenler giderek kalabalıklaştı. Bombardıman sesleri kesilince, hoparlörden Gülten Kışanak'ın mecliste yaptığı konuşma dinletildi.

Eylemi düzenleyenler arasında son sınıf Siyaset Bilimi öğrencisi Nilgün Yelpaze, "Amacımız katliamın gerçekliğini kampüse taşımaktı. Katliamı bir an olsun kampüste gündelik hayatını yaşayıp gitmekte olan arkadaşlarımıza hissettirmek, anlatmak istedik. Artık kampüsün en sık geçilen yerlerinden birisi olan kütüphanenin önünde yerde 35 bedenin izi ve isimleri var. Eylem bittikten sonra dahi yolu kullanan öğrenciler bu katliamın "gerçek" olduğunu hatırlamaya ve duyumsamaya çalışarak yürüyecekler" dedi.

Eylemciler, çıkardıkları tek sayfalık 'Pek Radikal' adlı gazetede eylemin haberini ana akım medyanın gözünden yazarak basının Uludere'de yaşananlara tepkisiz kalmasını eleştirdi. Gazetede "öldürülenler arasında Kürt, Alevi, hatta afedersiniz eşcinsel öğrencilerin de bulunduğu" yazılı. Boğaziçi Üniversitesi yönetimi de eleştirilerden payını aldı. Gazetede "Dün gerçekleşen olayla ilgili uzun süre sessizliğini koruyan okul yönetimi, olayın gerçekleştiği saatlerde öğrencilerin sınavda olmaları, sınavı olmayanların ise ders çalışmak üzere kütüphanenin içinde bulunmaları gerektiğini söyledi" ifadeleri yer aldı.

ELİF İNCE - Radikal 06/01/2012 17:42

iki insanın sarılarak geçirdiği bu sarsıntı özü olmalı evrenin

2012-01-06T11:47:00.002+02:00

Ama öyledir, işte, boşunadır
Sizin düşüncesiz gününüz
Atıp bırakırsınız dününüzü
Yürüyüp gidersiniz geleceğe

Unutursunuz bengi olduğunu
Işığın, gölgenin, sisin bile...

(…)

Yeter ki sorun—
Ama sormuyorsunuz
Susuyoruz biz de
Susarız sorulmayınca
(…)
Biz taşırız işte onu:
Zorludur, güçlüdür—ağır
Ama neler yüklenmedik
Ki biz şimdiye dek

Havayı, suyu, toprağı
Hepsinden önce ve sonra
Ateşi—evet, asıl onu—
Yakıp kavurur içimizi

Taşıdık ama, yüklendik
Ya bir kez : dağlar
Dağladı da, dağlayacak
Daha—hiç sönmeyecek

Ateşimiz—sizinkidir
Ama taşımazsınız siz
Aldırmazsınız ona
Bilmezsiniz bile ne
(…)
O : özünüzdür oysa
Neyseniz, ne olduysa
O olan neliğiniz—
Olduğunuzu bilmezsiniz
(…)

Köklerimiz yerli yerinde
Ama her yanımız kuşatılı
Sizin duvarlarınızla
Çevrili bütün yerlerimiz

Dizilmiş dururuz öyle
Koyu toprağa gömülüyüz
Oynar esintide dallarımız
Yapraklarımız döner güneşle...

Duruyoruzdur siz gelirken

Gelirsiniz ve geçersiniz-

Bizse hâlâ oradayızdır

Bütün olanlardan sonra

Bu yüzden: nasıl başında

Görmedinizse bunu

Sonunda da zaten geçmiş

Ve görmemişsinizdir

Doğançay’ın Çınarlarını ilk kez 19 Haziran 1996’da gördüm— istasyondan yavaşlayarak geçen trenin içinden, sağ tarafta, Doğu’ya doğru; güneş, solumda, yamaç ardına epey devrilmişken. Hemen kavradım; pek de anlamlandıramadan...

Sonra—daha yazmadan—kurdum onları. 14 Ocak 1997’de zamanları geldi : yazmağa başladım. 15 Mayıs’ta bir kez daha geçtim yanlarından—aralarından— : tam kurduğum gibiydiler. Yazılışları ise (Çiftehavuzlar / Yalıkavak / Karamürsel / Çiftehavuzlar) daha epey süreceğe benziyordu.

13 Haziran’da, benim gözlerimle, Yıldırım’ın mercekleriyle, ilk kez gittik Doğançay’a.

İstasyonun tümüyle ‘metruk’ hâle geldiğini o gün öğrendim : hiçbir tren uğramıyordu Doğançay’a artık; çınarlarsa, tam—yaz başı—doluluklarındaydılar—herşey anlamına uygundu, yani...

Yıldırım’ın fotografları da öyleydi; 1 Temmuz’da (Edip’de bulunacağını bilerek) arayıp bulduğum ‘motto’ da öyle—ama, yazmam—süren tıkanmalarla— 4 Temmuz’a kadar uzadı; metni de, aşağıda atacağım tarihte son hâline sokabildim ancak.

Gecikir ya, her anlamlandırma, hep...

Oruç Aruoba

16 Kasım 1997

Çiftehavuzlar

fotoğraflar: elif eren

doğançay'ın çınarları: oruç aruoba

Erdem Ergaz

2012-01-05T17:32:00.001+02:00

1977 İzmir doğumlu Erdem Ergaz 2001 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nden mezun oldu. Ergaz’ın insanların teknolojik çağa adaptasyonuna ve metafizik olaylar karşısındaki inançlarını sorgulamaya odaklanan resimleri 2004′ten bu yana büyük ilgi gördü. Sanatçının katıldığı karma sergiler arasında Istanbul Appraisal, Pori Sanat Müzesi, FI, 2011; Bilgi Dizisi 1 / Üretim, Plato Sanat, Istanbul, 2011; Unincorporated, Manzara Perspective, Istanbul, 2010; No Man Is An Island, San Servolo, Venedik, 2008; ZigZag Independent Drawing Gig 4, Hafriyat, Istanbul 2008; Connect The Dots 1.5, Fargfabriken, Stockholm, 2008; Makul, Lambda Istanbul – Hafriyat, Istanbul, 2008; Connect The Dots, Hafriyat, Istanbul, 2008 yer almaktadır. Ergaz 2008 yılında Venedik’te yer alan ARTLAB 4, San Servolo sanatçı programına katıldı. İlk kişisel sergisi olan Süperpozisyon Kanunu’nu 2009 yılında Galeri Splendid’te gerçekleştiren sanatçı akademik kariyeri ve çalışmalarına İstanbul’da devam etmektedir.

Erdem Ergaz was born in İzmir (1977) and graduated from the Department of Fine Arts at Mimar Sinan University in 2001. Ergaz continues his studies and academic career in Istanbul. His paintings which focus on the adaptation of the human being to the technological era and question the resistance of faith against supernatural events and wars have attracted great interest since 2004. Recent group exhibitions include Istanbul Appraisal, Pori Art Museum, FI, 2011; The Knowledge Series 1 / Production, Plato Artspace, Istanbul, 2011; Unincorporated, Manzara Perspectives, Istanbul, 2010; No Man Is An Island, San Servolo, Venice, 2008; ZigZag Independent Drawing Gig 4, Hafriyat, Istanbul 2008; Connect The Dots 1.5, Fargfabriken, Stockholm, 2008; Makul, Lambda Istanbul – Hafriyat, Istanbul, 2008; Connect The Dots, Hafriyat, Istanbul, 2008. In 2008 he was a resident at ARTLAB 4, San Servolo Art Residency Program, Venice. His first solo exhibition Law of Superposition was exhibited at Galeri Splendid in 2009.

http://galerinon.com/erdem-ergaz

Normal İnsan ? nedir: yeterli mi

2012-01-05T17:01:00.002+02:00

Normal İnsan Kimdir?

Soyut, sayısal ve eril olarak belirlenmiş bir norm kavramı üzerinden hayatın tüm çeşitliliğini hiçe sayan, hayatı bu norm kavramına göre biçimlendirmeye çalışan iktidarın sakatladığı bireyleriz hepimiz.

Bazı kavramlar hayatımızı öylesine belirliyor ve etkiliyor ki sanki hep varmışlar, hep olagelmişler hissine kapılıyor insan. Norm ve normallik böylesi kavramlardan mesela. Hayatımızı, düşüncemizi, dünyaya bakışımızı norm denilen bir ölçüye göre biçimlendiriyoruz ve normalliğin sınırları içinde hareket etmeye çalışıyor ya da zorlanıyoruz. Her şeyi ama her şeyi normallik ölçüsüne göre değerlendirmeyi, normallikten sapmayı ise bir sapkınlık olarak görmeyi öğrettiler bize. Aslında bunun çok da yeni bir şey olduğu, on dokuzuncu yüzyıl gibi oldukça geç bir tarihte ortaya çıktığı görülüyor.

NORMUN HAYATTAKİ İZDÜŞÜMÜ
Norm sözcüğünün İngilizcede bugünkü anlamında boy göstermesi 1840’larda gerçekleşiyor. Daha önceleri norm, marangozların kullandıkları gönyeye verilen bir isim ve dikey anlamına geliyormuş. Normun dikey anlamından çıkıp da tüm hayatı belirleyen bir kavrama dönüşmesi, istatistik denilen bilim dalının gelişimiyle çakışıyor. Önceleri sağlam bilgiye dayalı devlet politikalarının geliştirilmesi için kullanılan sayısal veriler, daha sonra sağlık ve hastalığın doğal tarihini anlamak için devreye sokuluyor. Dolayısıyla istatistik kavramının devletten bedene kaydığını görüyoruz. Kamu sağlığı alanında kullanılan istatistik, beden ile sanayi arasındaki, daha doğrusu birey ile kapitalizm arasındaki bağlantıyı da açığa çıkarıyor. 19. Yüzyılda istatistik kurumlarının üyelerinin çoğu ya sanayici ya da sanayi ile sıkı bağları bulunan kişiler (bkz Sakatlık Çalışmaları, Koç Üniversitesi Yayınları).

ORTALAMA İNSAN KAVRAMI
Aynı dönemde sayısal verilerden yola çıkarak norma uyan, normdan sapmayan ortalama insan kavramı ortaya atılıyor. Fransız istatikçi Quetlet’ye göre ortalama insan, bir ülkedeki tüm insan özelliklerinin ortalamasıydı. Fiziksel ve ahlaki ortalamayı birleştirerek inşa edilmişti ortalama insan. Aslında bu ortalama insan, orta sınıflar için bilimsel bir veri olarak da sunulmuştu. Ortalama insan, yani istatistiki ortalama kavramından sapma göstermeyen, dolaysıyla norma uyan ortadaki insanın bedeni, ortalama bir yaşam tarzı haline dönüşüyordu. Burjuva ideolojisine dayanak sağlayan ortalama insanın macerası başlamış oldu böylece.

Normal olanı saptamaya ve toplumu bu normal olana göre örgütlemeye çalışan öjeni yandaşlarının da istatistik bilimine ve dolayısıyla ortalama insan kavramına katkıları azımsanmayacak kadar çoktur. Sağlam kafa sağlam vücutta bulunur düsturunu benimseyen Öjeni yandaşları, bedenin ve düşüncenin normlarını saptamışlardı.

İNSAN BEDENİ ERKEKTEN İBARET
Normal ve ortalama bir insan oluşturma çabaları yirminci yüzyılda da devam etti; le Corbusier’in modüler insanı normal bir insanı tanımlıyordu. “Binaları insanın ölçüsüne göre yapmak gerekir” diyordu le Corbusier ama insan ölçüsü dediği şey, sayısal olarak belirlenmiş, sağlam bir bedeni olan ve dik duran bir erkekten başkası değildi. Bu modüler insanın tüm modernitede ve kapitalizmde ölçü haline gelmesinin ve mekânların, hayatın bu norma göre biçimlendirilmesinin acılarını gerçek insanlar yeterince duyumsamışlardır herhalde. Tüm yaşam bir çeşitlenme olarak yeryüzünde yayılırken, soyut bir norm kavramına göre hayatı örgütlemeye ve çeşitliliği yok saymaya çalışan zihniyet, eline geçirdiği marangozun gönyesiyle bizleri biçimlendirmeye ve bu biçime uymayanları toplumdan dışlamaya çalışıyor.

NORM PERDELEMİŞ GÖZLERİMİZİ
Bizler de pek masum değiliz. İktidarın gönyesinden çıkmış bu norm kavramına göre yargılıyoruz her şeyi. Bedensel, cinsel, toplumsal sapma gösterenleri görmüyoruz, görmek istemiyoruz; iştahla hep eksiksiz, norma uyan bedenler arıyor gözlerimiz. Norm perdelemiş gözlerimizi. İngiliz heykeltıraş Marc Quinn’in 2000 tarihli The Complete Marbles (Eksiksiz Mermerler) sergisinde yer alan, bir şekilde sakatlanmış, uzuvları eksik bireyleri model olarak kullandığı heykellerini, antik dönemden kalma kolları bacakları kırılmış heykeller gibi görüyoruz. Quinn normun nasıl da bir perde işlevi gördüğünü gösteriyor. Antik dönemden kalma heykelleri andıran pozlarıyla sakat bedenleri norm içine yerleştirmeye çalışıyor bakışımız. Hayatı hep norma göre yargılıyor ve biçimlendiriyoruz.

Soyut, sayısal ve eril olarak belirlenmiş bir norm kavramı üzerinden hayatın tüm çeşitliliğini hiçe sayan, hayatı bu norm kavramına göre biçimlendirmeye çalışan iktidarın sakatladığı bireyleriz hepimiz. Bedensel ve düşünsel dünyamıza bir deli gömleği gibi geçirilen norm ve normallik kavramlarını verili bir gerçek gibi kabul ettiğimiz sürece kendi kendini sakatlayan bireyler olmaya devam edeceğiz

Rahmi Öğdül
http://www.kaosgl.org/sayfa.php?id=10298

THEE SILVER MT. ZION MEMORIAL ORCHESTRA

2012-01-04T23:32:00.000+02:00

DO NOT FUCK WITH US

Gothic horror illustrations by Tatsuya Morino

2012-01-04T11:45:00.000+02:00

Bir Delinin Mal Beyanı

2012-01-03T19:30:00.000+02:00

1-Avşa adasında üç daire, dört üçgen, beş dikdörtgen
2-Gökyüzünde bi bulut
3-Bitlis’te beş minare
4-Bir yazlık biri kışlık iki platonik sevgili
5-Büro mobilyası ve çelik kapı üreten bir fabrikanın öğle üzeri yaslanıp sigara içilen beyaz duvarı
6-Islıkla da çalınabilen dört anonim türkü
7-Palandökende bi palan, iki döken

8-Kostamonu da üç kasto
9-Üç fay hattı
10-Bir çarşamba, iki perşembe, üç cuma
11-Dünyada mekan
12-Ahirette iman
13-Denizde kum
14-Uzayda yerçekimsizlik
15-Bi çuval gazoz kapağı
16-Bi kiprit kutusu sigara izmariti
17-Onsekiz saç biti
18-Biri İngilizce 6 adet küfür
19-Yirmi tane boş naylon poşet
20-Sevenlerin kalbinde kurulmuş bir taht
21-Bi sürü saç sakal, kıl, tüy, yün
22-Üç ayrı parkta üç ayrı belediyeye ait üç ayrı banka reklamlı bank
23-Bi ayakkabı çekeceği
24-Üç don lastiği
25-İki büyük taş kütlesi
26- Bir adet ağaç gölgesi
27-Üç kuş kanadı sesi
28-Bi sürü kedi köpek
29-Bi marmara denizi
30-Camına yaslanıp seyredilen iki piliç çevirmeci
31-Her aksam karıştırılan dört çöp bidonu
32-Çalıp çalıp kaçılan beş melodili apartman zili
33-Nakit 15 lira
34-Anne babadan kalma yarısı yaşanmış bi ömür
35-23 tane karpuz çekirdeği
36-İki adet zeki müren taş plagı
37-Asidi kaçmış 2 litre kola
38-Kırmızı renki bir gece lambası
39-Az kullanımış vidanjor
40-4865 km kaldırım taşı
41-üzerinde kağıt parçacıkları olan Elektriklenmş bir tarak
42-bakırköy ruh ve sinir hastalıları hastanesinin zimmetlediği orta boy bir huni kırmız renkte

24 AĞUSTOS 2006 PERŞEMBE
http://joezombi.blogspot.com/2006/08/bir-delinin-mal-beyan-bunu-her-zaman.html

Hayalet Oğuz ((Oğuz Haluk Alplaçin))

2012-01-03T00:41:00.000+02:00

yönetmen : ismail sancak - hakan demiralay

1960'larin Pera'sında yasamış bir anti kahramanın öyküsü. Hayalet,Türk Edebiyatının lirik prensesi olan Tezer Özlü'nun yakın arkadaşı olan Oğuz Haluk Alplaçin'in yaşamını anlatan bir belgesel çalışması.Dönemin bohem çevrelerinde ve ünlü mekanlarında adından sıkça söz ettiren Oğuz Haluk Alplaçin ( Hayalet Oğuz ) tüm yaşamını aykırı bir insan olarak geçirmiştir.

İFSAK 20. Ulusal Kısa Film Yarışması Belgesel Dalı Birincilik Ödülü. 199911. Ankara Uluslararası Film Festivali Ulusal Belgesel Film Yarışması Seçici Kurul Özel Ödülü9. London Turkish Film Festivalinde gösterildi. 20 Aralık 2001

“Bu kazaklılarla beraber dünya da sarsılıyor.”

Glen Ford

Girizgâh..

Az sonra okuyacağınız ve muhtemelen birkaç hızlı şarkı müddetinde tamamlayacağınız bu kitap, 1956 yılında, İstanbul’da yazıldı. Kitabı yazan ise bir hayalet. Ancak her şeyden önce, kitabın yazılış tarihinin ve yazıldığı kentin altını çizmemiz gerekiyor. 1950’ler, İkinci Dünya Savaşı’nın ardından yeni bir geleceğin arandığı yıllardı. Yirminci yüzyılın ilk yarısında egemen olan tüm değerler sallanıyor, uzun bir kâbusa dönüşen savaş esnasında büyüyen yeni neslin ihtiyaçları bir bilinmeyeni ifade ediyordu. 1955 yılı Elvis’in adının Amerika’da ve Avrupa’da henüz duyulmaya başlandığı, rock müziğin tüm radyoları yavaş ama kesin bir şekilde sardığı, James Dean’in 24 yaşında ölerek dünyanın daha önce görmemiş olduğu ve Hendrix, Joplin, Morrison, Vicious, River, Kurt, Layne gibi adları da zincirine katacak yeni bir genç ölüler kuşağının fitilini yaktığı, ve Batı Dünyası gençliğinin deri değiştirdiği bir zamandı. Avrupa’nın bile gelmekte olan güçlü dalganın ucunu göremediği bu özel zamanda, insanı korkutacak kadar zamanın gerisinde kalmış bir ülkenin zamandışı (eski) başkentinde, 27 yaşında bir delikanlı bir kitap yazmaya karar verdi. Kitabı yazmak için arkadaşlarının eve geldiği zamanları kollaması gerekiyordu, çünkü bu delikanlının ne bir evi ne bir odası ne de bir çalışma masası vardı. Cebinde beş kuruşu olmayan ve tercüme ettiği ucuz Amerikan romanlarıyla hayatta kalmaya çalışan bu delikanlı, İstanbul’un sokaklarında yaşıyordu. İstanbul’un sokaklarında, ama her zaman yazarların, ressamların, sanatçıların, sinemacıların arasında. Bir bulantı edebiyatının nefes almaya başladığı meyhane masalarının etrafında, çıplak ampullerin elektrikle değil Paris hayalleriyle yandığı ressam stüdyolarında, birkaç günde yazılıp çekilmiş filmlerin ardı ardına gösterildiği sinema salonlarında, belki kapılardan biri kilitli değildir diye dört dönülen soğuk hanlarda, şanslı bir geceyse bir arkadaşın evinde bir köşede ya da oda ücreti karşılığında tercümesi süren kitapların rehin bırakıldığı Beyoğlu otellerinde, ama sonunda gene sokakta.

Bu evsiz delikanlı, kitabını yazdıktan sonra yalnızca bir yirmi sene daha yaşayacak ancak bu kısacık zaman zarfında, 60’lar ve 70’ler İstanbul edebiyat dünyasını bir ucundan diğerine kat edecek, çok sevdiği ve onu çok seven arkadaşı Tezer Özlü’nün sözcükleriyle, tek bir sandalye sahibi olmayacak, kirlenince yenisini alacağı tek bir elbiseyle hayatını sürdürecek, ev almayacak, ev kiralamayacak, eşya almayacak, eşya tamir ettirmeyecek, pasaport almayacak, karı almayacak, karı boşamayacak, kimseyi gebe bırakmayacak, resmi dairelere girip çıkmayacak, canlı ya da cansız hiçbir mülk edinmeyecekti. Bunların yerine, 40 küsur kiloluk incecik vücudunu bir edebiyat kampından diğerine taşıyacak, ressamlarla ve yazarlarla yaşayacak, bulduğu bir köşede tercüme yapacak, tercümeler karşılığında aldığı avansları daha kitabın ilk bölümü bitmeden harcamış olduğundan, sürekli borç kapatmak için çalışacak, bu ölümüne edebiyat işçiliğinin sonucunda türkçeye yüze yakın kitap kazandıracak, yüzlerce film senaryosu yazacak, ama asla adını öne çıkarmak gibi bir derdi olmadan, gene bildiği yolda, gene bildiği hayatta devam edecekti. Besili insanların dünyasında kelebek vizesiyle bulunacak, bu yüzden de herkesten daha önce ayrılacaktı.

Oğuz Hâluk Alplaçin, ya da onu zamanında tanıyan ve daha sonra efsanesini duyanların bildiği şekliyle, Hayalet Oğuz, belki de 1950’lerin türkçe edebiyatında “Rock’n Roll” gibi bir kitabı yazabilecek tek isimdi. Çünkü nasıl bir edebiyat masasından diğerine sürekli laf taşıyorduysa, nasıl Beyoğlu’nda kimin nerede ne yaptığını bilmeden gözüne uyku girmediğinden herkesi takip ediyorduysa, nasıl kurbağa bacağı gibi İstanbul’da insanların kaşlarını kaldırmasına neden olacak yiyecekleri seviyorduysa, tüm dünyayı yakıp kavuracak olan Rock’n Roll’u da ondan başkası yazamazdı. James Dean öldüğünde bunu gazeteden okuyan ve bu genç ve hızlı ölümün ne derece önemli olduğunu bir okyanus bir kıta uzaktan kavrayabilen Hayalet, belki de o akşamüstü ceketinin (eğer bir ceketi varsa o da) yakalarını kaldırmış, gazeteyi kolunun altına sıkıştırmış, ve aklına gelen satırları yazabileceği belki bir kahve masası, belki de bir arkadaş evi aramaya koyulmuştu. Amerikan hükümeti kendi endüstrisinden çıkmış olan bir filmi Venedik Film Festivali’nden çektiğinde, bunun nedenini belki de o esnada İstanbul’da tek merak eden ve filmi araştıran da oydu. Evan Hunter’ın 1954 yılında yayınlanan “Blackboard Jungle” romanının sinema uyarlamasının neden politikacıların bu denli canını sıktığını düşünürken, filmin gayet hızlı, alışılmamış ahenkteki fon müziğini, yani Bill Haley’in “Rock Around The Clock”unu dinlediğinde, hiçbir şeye inanmayan, hiçbir hedefi olmayan, kırgın, cemiyetin çemberini zorlayan bazı gençlerin davranışlarını incelemeye değer bulan Hayalet, bu gençliğin neyle şarj olduğunu merak etmiş ve aradığı cevabı da çok zorlanmadan ortaya çıkarmıştı.

Kapağını, Abbe Lane’in etekleri beline kadar açılmış bir deseninin süsleyeceği “Dünya Sarsılıyor”u hazırlarken, bir akşamüstü o zamanların yegâne edebiyat mekânı Baylan’a girmiş, kitabın gerekli formayı tutturamadığını, bu yüzden de Baylan’daki edebiyat haşeresiyle röportaj yapacağını söylemişti. Kitabın sonunda okuyacağınız görüşler bu akşamüstünden kalma. Entelektüelleri seviyordu Hayalet. Hiçbir zaman onların yaşadığı burjuva hayatına geçmekle ilgilenmemiş ama bir an olsun aralarından da ayrılmamıştı. Olduğu gibi yaşamış, herkes de kendisini böyle tanımış, böyle bilmişti. Bizim de bugün bildiğimiz gibi.

“Ulan haşereler! Rock’n Roll üzerine bir kitap hazırlıyorum. En aşağı beş altı forma olmalı. Yazdıklarım bu formayı tutmuyor. Şimdi sizinle Rock’n Roll konuşacağız. Ben de bunları yazacağım. Hem sizin sırtınızdan para kazanacağım hem de sizi meşhur edeceğim… Oldu mu?”

Hayalet, bundan 50 yıl önce bizimle Rock’n Roll konuştu. Hayalet, 1930’ların Paris’ini beş parasız arşınlayan Henry Miller’ın deneyime, yaşantıya, yazıya olan açlığını İstanbul sokaklarında sergiledi. Kendi çağdaşlarında silinmez izler bıraktı, kendi yaşamı etrafında oluşan efsane bugüne dek uzandı. Tezer Özlü, ölümünden birkaç gün önce Hayalet’in, her anlamda olumsuzlaşan İstanbul’u artık istemediğini ve ölümü de umursamadığını söylüyor, “Eski Bahçe” kitabına aldığı “Hayalet Oğuz” öyküsünde. Yaşadığı zamanın çok ilerisini gören bu sıradışı adamın, yalnızca yazdığı tek bir kitap ve çevirdiği diğer yüzlercesiyle değil, hiçbir şeyi sahiplenmemek gerektiğini, sonumuzu mülkiyetin getireceğini bilerek yaşadığı hayatla da hatırlanması gerekiyor. Bugün Hayalet, asıl ait olduğu yerde, sevgili Tezer’inin yanında, ölürken hiçbir akrabası bulunamadığından tapusu Sinematek’e çıkarılan mezarında yatıyor. Çünkü artık ne İstanbul onların yaşadığı İstanbul, ne de Beyoğlu onların sokaklarını arşınladığı Beyoğlu. Artık asla geri gelmeyecek bohem Beyoğlu yaşantısının tabutuna çakılan bir çivi, Hayalet’in ölümü.

Ziriab Mobile

DÜNYA SARSILIYOR (ROCK’N ROLL) PDF
(Okumak için sola, indirmek için sağa tıklayın)

Gezegeninizin Adamı Olun!

2012-01-02T20:30:00.002+02:00

cinnetsinemasi.blogspot.com

cinnetmodern.blogspot.com

reklambozum.blogspot.com

Sallancak

2012-01-02T16:07:00.000+02:00

"Sallancak" / "Swing" , Belgesel / Documentary, Yön / Dir. Hülya Alkan- Kerem Soysalan , 2002 İstanbul Bilgi Üniversitesi- Istanbul Bilgi University

Tim Hecker - Ravedeath, 1972

2012-01-01T20:12:00.001+02:00

38.12.2011

2011-12-30T17:04:00.000+02:00

Deli(l)lerin karartılma ihtimali:
ya da otopsi;
hepsi sivil,
hepsi birbirini tanıyor,
"yol" patika değil;
"dur" yok..

T.C. nin Savaş Uçakları Sivilleri Bombaladı

2011-12-29T16:24:00.000+02:00

Şırnak'ın Uludere ilçesinin Irak sınırına yakın kesiminde insansız hava uçakları ve termal kameraların kalabalık bir grup saptaması üzerine Türk Silahlı Kuvvetleri'ne (TSK) bağlı savaş uçakları, Ortasu Köyü'nün sınır bölgesini bombardımana tuttu.Bombardımanda öldüğü söylenen kişi sayısı 35 olarak söyleniyor.Dün gece 23.00 sularında başlayan bombardımanın ardından, ölen kişilerin PKK'li değil, mazot kaçakçılığı yapan Ortasu köyünden 18-20 yaşlarındaki gençler olduğu ifade edildi.bianet'e konuşan Uludere Belediye Başkanı Fehmi Yaman dün geceden beri olay yerinde olduğunu söyledi:"Olay Türkiye sınırlarında köye yakın bir yerde gerçekleşiyor. Buradaki köylüler Irak'tan malzeme alıp geri geliyorlarmış. Köye dönerlerken önleri tutulmuş, köye gitmelerine izin vermemişler. Onlar geri dönüş yolundayken uçak bombalamış.""Kurtulan bir kişi var. Şu an köyde mevcut cenaze sayısı 36-37 civarında. Ama parçalanmış cesetler var. Bulunmayan parçalar var, cesetlerin çoğu yanmış. Patlama sırasında kaya altında kalan cesetler var. Olay yerindeki cesetler insan gücüyle çıkartılamıyor. Şu an dozerler, kepçeler getiriliyor, kayaları kaldıracaklar."bianet'in ulaştığı Ortasu Köyü muhtarı da şu an itibariyla 35 ölü olduğunu doğruladı. Muhtar, "Bombalamadan kurtulan tek kişi şimdi hastanede. Ölenlerin yaşları çok genç. Mazot almaya gitmişlerdi" dedi.

Genelkurmay Başkanlığı'nın resmi internet sitesinden Şırnak'ın Uludere ilçesinin Irak sınırına yakın kesiminde yapılan hava saldırısında ölen 35 sivil hakkında yapılan sekiz maddelik açıklamada olayın meydana geldiği yerin, "PKK'nın ana kamplarının konuşlu olduğu, sivil yerleşim bulunmayan, Irak kuzeyindeki Sinat-Haftanin bölgesi" olduğu belirtildi.Açıklamada dün akşam saat 18.39'da, Irak topraklarında sınıra doğru bir grubun hareket halinde olduğunun İnsansız Hava Aracı görüntüleri ile tespit edildiğini ve ardından saat 21.37 ile 22.24 arasında uçakların hedefi ateş altına aldığı ifade edildi.TSK'nın açıklamasında şöyle deniyor: "Sınır ötesi harekât, Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) tarafından 17 Ekim 2007 tarihinde kendisine verilen ve birer yıllık sürelerle yenilenen yetki gereği sürdürülmektedir."Çeşitli kaynaklardan alınan istihbarat ve yapılan teknik analizler sonucunda, sınır hattındaki karakol ve üs bölgelerine yönelik saldırı hazırlığı içinde oldukları bilgisine ulaşıldığını belirten TSK, "Keşif ve gözetleme gayretleri sınır boylarında artırılmıştır. Bu kapsamda, 28 Aralık 2011 günü saat 18.39'da, Irak sınırları içinde hududumuza doğru bir grubun hareket halinde olduğu İnsansız Hava Aracı görüntüleri ile tespit edilmiştir" dedi.Grubun tespit edildiği bölgenin PKK tarafından sıkça kullanıldığının belirtildiği açıklamada, "Geceleyin hududumuza doğru bir hareketin tespit edilmesi üzerine hava kuvvetleri uçakları ile ateş altına alınması gerektiği değerlendirilmiş ve saat 21.37-22.24 arasında hedef ateş altına alınmıştır" ifadesi var. (IC)

CYCLES 2/ fanzin i düzelim..

2011-12-27T20:40:00.003+02:00

perde aralarından çıkabilmiş kelebek;

durağanlığın sırasında,bir binanın çatısından düşerek

kaldırım taşları arasına çakılankarıncaya dönüştüğün an:

Tanrının saçlarını kesip kendine eklemen..

Tanrının ellerini dikip sarmaşıklar yaratmanve kesin bir mantıkla,

en azından kuşkuna denk bir ruhsalgerilimlebaşlamazsan seslenmeye:

durağanlık sana çarpacaktır!

Cycles mu(ğ)la da oluşturulmuş bir sanrıdır.

perde aralarından çıkabilen kelebek gibi, kaldırım taşları arasına sıkışmış bir karıncaya benzer..

Cycles’a metin, fotoğraf, resim vb. tüm verilerinizi mektup veya mail aracılığı ile, ulaştırabilirsiniz..

rüyalarımıza “ıslak bi’ boşluk” bırakmak için:

Ev: Deniz Stiesi No:2 Kötekli/Muğla

mail: bisikletebinelimmi@gmail.com

cycle-s.tumblr.com

Cycles mektup pullarını "yalayarak, tükürerek, durup kusarak" yapıştıranların var olduğunun bilincindedir. Bu bilinci taşıyanlarla ö'le bilmek için sadece bir zarf ve pul: yüreklerin en düşsüz yerinde..

‎"Bir tırtıl kozasında ölür, cenazesine hiçbir kelebek gelmez."

2 /

1984,

bir tırtıl ve kozası,

bir aldanış ve iki kapanış,

mum (ve) balık; bırak ellerini uçurumda,

giacometti, ben ve siz; Ş.E: ilhan berk defteri #2,

galilee otostopçusu,

SAKALLI PERİ: hiçliğin kâğıt gemisi,

kalabalık yüzünden çocuk,

s. ve c.

the dead flag blues (intro)..

öyle diyorlar. etilen sosyete . sticker gibi

2011-12-26T02:08:00.004+02:00

etilen.net/felipe-tofani

İlhan Mimaroğlu, GÜNSÜZ GÜNCE

2011-12-25T22:03:00.000+02:00

...Gerçekte bu kitap başlıyor sayılmaz. Bitiyor da sayılmaz. Başlıyor gibi görünüyorsa da bir yerde (1984), başladığı yer orası değil. Hiçbir yer. Bittiği yer de bir bitiş değil. Hiç olmazsa, bilebildiğimce, henüz değil. İkisinin arasındakilerse günlerin birbirini izleyişine uymuyor. Başlarmış gibi göründüğü yılın ardından gelen bölümler, yıllar önceden de olabilir, sonradan da. Adı üstünde: "Günsüz Günce".

Öyleyse, okura bir öneri: baştan sona okunması gerekmez bu kitabın. Sondan başa okunması da gerekmez. Oradan buradan okunması iyi olur. Ama her okur özgürdür bildiği, dilediği, alıştığı gibi okumaya. Okumamaya da. Okunmayacaksa, dilerim ki rafta dururken sırtı dışarıya doğru olsun kitabın. En azından adım görünür böylece...

-----

Bir kol saati yapmışlar. Sayıların yerine notalar var.

Üçü beş mi geçiyor saat? "Mi'yi do diyez geçiyor" diyeceksiniz. İkiye yirmi mi var? "Re'ye la bemol" o da.

Günün birinde belki alaturkasını da yaparlar o saatin. 12 yerine do değil de Çargâh. 7 yerine sol değil de Gerdaniye.

"Saat kaç şimdi?"

"Dikçe Dilavizi Gülizar geçiyor."

"İyi öyleyse. Mahura Muhayyer kala Eminönü'ne bir vapur var. Kaçırma onu. Kolaylık olsun diye Köprü'nün Kadıköy iskelesi çıkışında buluşalım Acemaşiranı Yegâh geçe. Oldu mu?"

"Oldu."

"Unutma. En geç Zirguleye Dilarâ kala Arnavutköy'de olmalıyız."

photo by David Gahr

Ali İlhan Kemalettin Mimaroğlu, "Valencia" şarkısının dillerde dolaştığı 1926 yılında, Kaiser Wilhelm II'nin Hollanda'dan sıkıldığı için İsviçre'ye yerleşmek istediğini gazetelerin bildirdiği 11 Mart Perşembe günü doğdu: sonradan Bizans imparatorlarından biriyle görüş birliğine varıp dünyanın merkezi saydığı İstanbul kentinde. Her normal çocuk gibi, büyüdüğünde şoför, itfaiyeci ya da sucu olmak istediyse de bu amaçlarında engellendiği için, başka ne iş tutacağını da bilmediğinden, yoyo çağından başlayarak müziğe yöneldi; hula hup çağında daha çok müzik konularında, frisbi çağında da daha çok müziğin kendini yazdı. Gün geldi, dünyanın merkezi olduğunu taslayan bir başka kente, New York'a taşındı. Bir başka gün geldi, adını bir takvimde gördü: doğmuş olduğunun kanıtını yılı ve günüyle veren, ama o gün Kaiser Wilhelm II'nin Hollanda'dan sıkıldığı için İsviçre'ye yerleşmek istemiş olduğundan söz etmeyen bir takvim yaprağında. Gene o günlerdeydi ki, müzikle uğraşan, azı önemli, çoğu pek de önemli olmayan yüzlerce kişi arasında adı ansiklopedilere geçmeye başladı. Bu kaynakları erken dikilmiş mezar taşları olarak görsede, belleğine güvenmediği için, özgeçmişiyle ilgili özsüz bilgiler istendiğinde ansiklopedilere başvurduğu olur. Otuz yıla yakın bir süredir Güngör'le paylaşmakta olduğu yaşantılar dışında, yaşamakta olduğu yolundaki söylentileri büyük ölçüde abartılmış saymaktadır. Okuduğunuz özgeçmişi, hem kitabın arka kapağına bir özgeçmiş gerektiği için, hem de başka kaynaklarda eksik kalmış bilgilerden birkaçını vermek amacıyla kendi yazmıştır: tekil üçüncü kişi olarak. Özgeçmişiyle ilgili bilgiler bu kitabın içindedir. Orada da yoksa, bilen bilmeyene söyler.

GÜNSÜZ GÜNCE -arka kapak-

Sergei Loznitsa — Polustanok (the train stop) ПОЛУСТАНОК

2011-12-25T20:50:00.000+02:00

documentary film, 2000, 25 min., b/w, mono, 35mm

Speeding trains slice through the silence of the small train stop. The whistle on the locomotive and the thunder of the wheels disappear into the night, but fail to wake up people at the station. People just continue to sleep. What do they wait for? What will wake them up?

Поезда рассекают ночь. Грохот вагонов быстро исчезает, вместе с гудком паровоза. Люди на станции продолжают спать. Чего они ждут?

KARAWANE

2011-12-25T03:13:00.000+02:00

ben de balıklar gibi "arş-ı erotik" bir gece de çıplak doğmuştum..

2011-12-23T17:06:00.000+02:00

bu gece "ay" yok ve ortalık çok beyaz,
Tanrı çok ağlamaklı bu topraklara,
bugün uyanamadık
gözlerimizi açtığımız da, karnımız da bi ağrı hissettik
ve çiçek toplamaya çıktık.
bu gece çok güzeL-di çocuklar; çünkü "çocuklar" bugün tanışmış.
bu gece nin ilerleyen saatleri canımızı ya acıtmazsa..
4 - 13
bir dolu C. vardı bu gece
süleyman tencerede su kaynatıp Tanrıdan kestiğim saçlarımı yıkadı bu gece; ben çıplaktım, o da,
ama..

jean-michel basquiat

2011-12-22T20:14:00.000+02:00

su'ya arizu

2011-12-20T20:57:00.003+02:00

arizu, gel buyur pencereme. görümün dibinde ışılda sonsuzlukta.

arizu, gir boşluğuma. boşluk ki yokluktur. boşluk ki yoktur ve boşluk herdir. tüm safi boşluktur. gir boşluğuma. salın. dolan. sarım sarım sarın kadınsız kadınlığıma. kesiklerimi dilinle diktikten sonra yık, yak ve yok et tenimi, bedenimi,

benim bedensiz olmam gerek.

arizu, kurban et bileklerimi güneş tanrıya. bileklerimden kes gövdemi, parçala, şırıngala. şırıngaylan kendini aşıla sonsuzluğuma. sonsuzluğumu sonsuzluğunla dölle. rahmimi al arizu, verimliliğimi kurut,

benim doğmam gerek.

arizu, oyduğun etimden akan kanı iç damarlarınla, vicnanamı kır, kaybet, bağla bağsızlığa. sıyır damarlarımdan ezberlerimi, ayrıştır etimi namamdan, rupamdan ötede. sıkıştıdığım uzaysal kütleyi yık, böl, parçala kollarında, bedenimi kirlet,

gövdemden berisini görmem gerek.

arizu, muma ulaşmam gerek,

gölgelerle sevişmiyor nice gözlerim,

upadanamı aşmam.

arizu, bilgiyi ver bana, görümün açılışını kutsa dumanınla. sayfalarımı yırt, yapraklarımdan köküme var, köküme sutralar oku, doku, dokun. dokun dokunmadan arizu, tenime teğet geç, tenimi geç, tenimden geç, gir içre, gir içime arizu. içimi sil, dağıt, kes. kes parçalarımı.

parçalarımın tüm olması gerek.

arizu, bil, bil bilgisizliğimi, bil hiçliğimi, bil beriliğimi, görüntüyü karart, mağarayı yık, platon'u içeri tık arizu! ...

bana gerçek gerek.

gerekliliklerimi yok et arizu, şartlarımdan sıyır eylemlerimi, eylemsizliğe vardır bedenimi, gereksizliklerden arındır ruhumu. ruhumu serbest bırak arizu, sürgün et zincirlerimi, zihnimin oyunlarını boz karanlığa vurdur.

beni junkla arizu, beni junklan kutsa.

isimsiz isa'yı uyandır özümde. golgatha'dan kurtar gözlerimi, çarmıhımda çivi ol arizu. çarmıhımın mıhını tao'nun lotus'u kıl. bedenimi kölen kıl arizu, soy bedenimi ben'imden, tinimi su'ya bırak.

bana şarap ver arizu, bana şaraplan kan ver. kanımdaki şekeri çek beynimden, meskalinim ol arizu.

benim karanın rengahengini görmem gerek.

arizu, yol ver bana, şerit çek içime, ray ol, yol ol arizu, beni yol kıl.

gitmem gerek.

arizu,

çöz beni,

erit,

ak içime,

ak akışkanlığıma arizu,

akı'da buluş benlen.

uçu'da buluş.

uç.

uç benlen.

su'su' uç benlen arizu....

ben'm mokşa olmam gerek
---------------------

.!.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

* vicnana: şuur, bilinç

* nama, rapa: ad, biçim

* upadama: varlığa bağlanma

* mokşa: özgürlük

* dharmasatorisirana.blogspot.com

Antennas to Heaven

2011-12-20T05:40:00.001+02:00

storm

static

sleep

Ilha Das Flores / Island Of Flowers/ Çiçekler Adası

2011-12-19T23:01:00.001+02:00

bu film bir kurgu değildir.çiçekler adası gerçekten vardır.tanrı yoktur.

"jorge furtado‘nun 1989 yapımı 12 dakikalık tamamiyle tanımlardan oluşmuş belgeseli çiçekler adası. insanın domuzdan daha değersiz bir varlık olduğunu kanıtlayan/anlatan ve gerçekten insanı dumura uğratan bu belgesel, içimizdeki öfkeyi rahatlıkla ve dingin bir biçimde aktarmanın harika bir örneği."

A place where there's no God.

Friedensreich Hundertwasser / BOK KÜLTÜRÜ – KUTSAL BOK (1979/1980)

2011-12-19T16:43:00.002+02:00

* Uygarlığın çöküşünün asıl nedeni üzerine konuşmak istiyorum.

* Bitkiler dünyası, insan yeryüzünde yaşayabilsin diye çamuru, zehirli maddeleri bir humus tabakasıyla, bir bitki örtüsüyle, bir oksijen tabakasıyla örtebilmek için milyonlarca yıla gerek duymuştur.

* Ve bu nankör insan uzun süren bu kozmik çabayla üstü örtülmüş olan çamuru, zehirli maddeleri yeniden üst yüzeye çıkarıyor.

* Böylece, sorumsuz insanın işlediği suçla, dünyanın sonu tüm zamanların başlangıcı oluyor. İntihar ediyoruz. Şehirlerimiz kanser dokuları. Yukarıdan bu tam olarak görülüyor.

* Bizde yetişeni yemiyoruz da, uzaklardan, Afrika'dan, Amerika'dan, Çin'den ve Yeni Zelanda'dan yiyecek getiriyoruz.

* Boku korumuyoruz. Dışkımız, kendi atığımız, çok uzaklara atılıyor. Böylelikle nehirleri, gölleri ve denizleri zehirliyoruz; ya da onu son derece karmaşık, pahalı arıtma tesislerine gönderiyoruz, nadiren de merkezi gübre fabrikalarına, ama şöyle ya da böyle kendi atığımız yok ediliyor. Bok, asla tarlalarımıza geri dönmüyor, asla yiyeceğin geldiği yere de dönmüyor.

* Yemekten boka giden çevrim işliyor. Bok'tan yemeğe giden çevrim kesintiye uğramış durumda.

* Kendi atığımız hakkında yanlış bir kanaatimiz var.

* Hijyenik bir davranışta bulunduğumuzu sanarak sifonu her çekişimizde, kozmik yasalara karşı geliyoruz; çünkü aslında bu allahsız bir eylem, ölümün taşkın bir hareketi.

* Helaya gittiğimizde, kapıyı içerden sürgülediğimizde ve bokumuzu su dökerek ortadan kaldırdığımızda, son darbeyi vurmuş oluyoruz. Neden kendimizden utanıyoruz ki? Korktuğumuz şey nedir?

* Bokumuzun daha sonraki akibetinden, azraili görmüş gibi kaçıyoruz. Klozet deliği gözümüze ölümün kapısı gibi görünüyor: buradan derhal uzaklaşmalı, çürümeyi ve kokuşmayı hemen unutmalı. Oysa durum tam tersi.
Yaşam ancak bokla birlikte başlar.

* Bok, yemekten çok çok daha önemlidir. Yemek kitlesel olarak çoğalan, niteliği azalan ve yeryüzü için ölümcül bir tehlike haline gelmiş olan, bitkiler alemi, hayvanlar alemi için, su, hava ve humus tabakası için ölümcül tehlike oluşturan bir insanlığı korur sadece.

* Oysa bok bizim yeniden dirilişimizin yapıtaşıdır.

* İnsan düşünmeye başladığından beri ölümsüz olmaya çalışıyor. İnsan bir ruhu olsun ister. Bok bizim ruhumuzdur. Bok sayesinde hayatta kalabiliriz. Bok sayesinde ölümsüz olacağız.

* Ölümden niye korkuyoruz ki? Kimin bir humus helası varsa, ölümden korkusu yoktur, çünkü bokumuz yeniden doğuşumuzu olanaklı kılar. Eğer tanrının ve yeryüzünün hürmetine, bokumuzun değerini bilmez ve humusa dönüştürmezsek, bu yeryüzü üzerinde varolma hakkımızı yitiririz.

* Yanlış hijyenik kurallar adına, kozmik özümüzü yitiriyoruz, yeniden doğuşumuzu yitiriyoruz. Pislik yaşamdır. Steril temizlik ölümdür. Öldürmeyeceksin, oysa biz tüm yaşamı zehir ve betonla sterilize ediyoruz. Bu cinayettir.

* İnsan yalnızca bir borudur. Bir yandan şeyleri içeri verir, öbür yandan onlar hazmedilmiş olarak çıkarlar.

* Ağız öndür, kıç arkadır. Neden? Tam tersi olmalıydı. Yemek yemek niçin pozitiftir?
Bok niçin negatiftir?

* Bizden dışarı çıkan bir çöp değildir, dünyanın yapı taşıdır, bizim altınımız, bizim kanımızdır. Dolaşım çılgınca kesintiye uğratıldığı için, kan kaybından ölüyoruz, uygarlığımız, dünyamız kan kaybından ölüyor. Sürekli kan kaybeden ve yerine yeni kan koymayan biri, kan kaybından ölür. Freud rüyaları yorumlarken, 'bok altının sembolüdür' dediğinde haklıydı. Şimdi bunun bir rüya değil, gerçeklik olduğunu saptamalıyız.

* Pasolini'nin bir filminde oyunculara bok yedirmesi, bu dolaşımı tamamlamanın bir sembolüydü,
ümitsiz bir hızlandırma isteğiydi.

* "Arkadan" dışarı çıkana da, "önden" içeri girene duyulan sevginin aynısı duyulmalı, ayrılan zamanın aynısı ayrılmalı ve gösterilen özenin aynısı gösterilmelidir.

* Yemek yenilirken yapılan törenin, masayı örtme, çatal bıçak kaşık, çin yemek çubukları, gümüş sofra takımları ve mum ışığı gibi, aynısı yapılmalıdır.Yemekten önce ve sonra sofra dualarımız var. Sıçarken kimse dua etmiyor.

* Tanrıya, topraktan gelen günlük ekmeğimiz için dua ediyoruz ama bokumuzun yeniden dönüşmesi için
dua etmiyoruz.

* Çöpler güzeldir. Çöplerin sınıflandırılması ve yeniden çevrime sokulması sevindirici bir etkinliktir.

* Bu etkinlik bodrumlarda ve arka avlularda, gübreliklerde, tuvaletlerde ve helalarda gerçekleşmez; yaşadığımız yerde, ışığın ve güneşin olduğu yerde, oturma odasında, mutena mekanımızda gerçekleşir.

* Atık diye bir şey yok. Çöp yok.

* Humus tuvaleti bir statü sembolü.

* Bilgeliğimizin ve kendi atığımızın yardımıyla, ağacın büyümesi ve meyve verecek olgunluğa erişmesi gibi, bokumuzun humusa dönüşmesine tanık olma ayrıcalığına sahibiz. Kendi evimizde, kendi evladımız gibi.

* Homo – humus – humanitas; eş kökenli üç yazgısal sözcük.

* Humus gerçek kara altındır.

* Humus'un iyi bir kokusu vardır.

* Humus kokusu tütsü kokusundan daha kutsaldır ve tanrıya daha yakındır. Yağmurdan sonra ormanda gezintiye çıkan, bu kokuyu tanır.

* Elbette çöp tenekesinin, konutumuzun ortasına gelmesi ve humus helasının en güzel yerde, baş köşede olması biraz acayip bir şey.

* Fakat tam da bu, toplumumuzun, uygarlığımızın, yaşamda kalmak istiyorsa yapması gereken geri dönüşümdür.

* Humus kokusu tanrının kokusudur, yeniden dirilişin kokusudur, ölümsüzlüğün kokusudur.

Almancadan çeviren: Mustafa Tüzel
Kaynak: Hundertwasser, Schöne Wege, Gedankenn über Kunst und Leben,
Münih 1983
acikhavasiir.blogspot.com dan ç'alıntı.

do you know what forgetting is?

2011-12-19T16:18:00.002+02:00

*magara, bicycle day

2011-12-18T17:05:00.001+02:00

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://bicycleday.bandcamp.com/track/magara"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;*magara by bicycle day&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

kahinar / nuhari

2011-12-18T06:09:00.004+02:00

kahinar by moi on Grooveshark

kahinar:

eski ruhlar / nuhari / re-dream / yaratık / obur insan / yarimin saçları / day4 / bitmiyorlar / bırakın annemi / bet / ballıca

ilkay can saray / green

2011-12-18T04:34:00.000+02:00

ilkaycansaray.com

Clémence Veilhan / CHEWING GIRLS

2011-12-18T03:16:00.001+02:00

« La vie au bout du compte est une Mauvaise photographie »
Les Chambres, poème du temps qui ne passe pas,1969, Louis Aragon

Cinquante filles, mais qui sont-elles exactement ?

Un groupe de révolutionnaires armées de bombe-chewing-gum ? Les dernières créatures artificielles de la société du spectacle ? Des zombies nomades de l’ego ? Des mythomanes qui veulent se faire passer pour des petites filles, ou des petites filles vieillies prématurément ?
S’agit-il de machines à fabriquer des clichés, de jeunes filles en quête identitaire, de suicidaires, ou de fans de Sue Lyon ?

Elles ont vingt ans et un peu plus. Prises entre l’insouciance, les rêves, les contraintes biologiques et sociales, elles doivent devenir des adultes. Elles entrent dans le monde. Elles y cherchent une place. Elles occupent aussi un nouveau corps. Plus tout à fait celui de l’adolescence, pas encore vraiment celui d’une femme.
De nouvelles formes qu’elles n’ont pas choisies.

C’est à cette période de ma vie que j’ai pris mes premières photographies, des autoportraits. Je me demandais : Sommes-nous seulement une succession de formes physiques ? Sans existence réelle ? Une enveloppe aussi vide qu’une image de magazine ? Une bulle de chewing gum ?

Alors, à la façon d’un travail documentaire, je me suis tournée vers d’autres filles de mon âge.
Vivaient-elles comme moi toutes ces incertitudes ?
Voyaient-elles aussi la vie comme une mauvaise photographie ? Et comment se positionneraient-elles à l’intérieur du cadre de mon questionnement ?

Ces filles, je les ai rencontrées au hasard de la vie. Je ne les ai pas choisies. Certaines m’ont appelée sans que je les connaisse, d’autres sont mes meilleures amies. Parfois, je les ai abordées dans des cafés, dans des soirées, ou à la fac . Parfois, elles m’ont abordée spontanément, comme pressées d’être devant l’objectif.
Au fond, sans nous chercher vraiment, nous nous sommes trouvées.
Le jeu était ouvert à toutes, il suffisait d’en accepter la règle:

Vous avez envie d’exploser.
Vous avez plus de 18 ans, moins de 30 ans.
Vous viendrez chez moi
Sans trop vous maquiller.
Vous vous poserez devant un fond blanc.
Dans les limites d’un cadre étroit
Que j’aurais défini
Une fois pour toutes.
Vous vous montrerez nues,
de la manière la plus simple possible.
Vous abandonnerez toute volonté de correspondre aux clichés de la beauté.
Le temps de chaque composition,
vous accepterez l’immobilité .
Vous regarderez l’objectif
Vous ferez une bulle de chewing-gum.
Je vous photographierai.
Après,
je vous montrerai les planches contacts et je vous donnerai des tirages des photographies réalisées.
A aucun moment vous ne devrez oublier que ce n’est qu’un jeu.
Cette expérience ne pourra aboutir que si elle vous amuse.

L’ironie a fait qu’à travers cette étude, ces après-midi entières de discussion, après avoir cherché, organisé, pratiqué l’expérience, les questions sont restées entières. Enfermées à jamais dans les bulles de chewing-gum ?
Ensemble, nous avons ri. A l’heure des manifestes, nous nous retrouvions face à une immense interrogation.

Se passera-t-il quelque chose un jour ? Ou resterons-nous à tout jamais enfermées dans cette mauvaise photographie ?

Assisterez-vous à leur métamorphose ? Est-ce que les bulles de chewing-gum les recouvriront entièrement jusqu’à les faire disparaître ? Est-ce que les filles exploseront lorsque les bulles éclateront?
Ou est-ce que ces explosions provoqueront notre fin à tous ?

Eye Chair

2011-12-17T22:37:00.000+02:00

1969

Artist: Jerry Uelsmann, American, born 1934

bas jan ader

2011-12-17T22:02:00.000+02:00

Şafak Pavey’in Mecliste AB Bütçe Görüşmelerindeki Konuşması

2011-12-16T01:04:00.004+02:00

Sayın Başkan, Değerli Milletvekilleri

Güçlü gelecek toplumun ortak hayalleri ile kurulur. Bizim de, çağdaş ülkelerin vatandaşları gibi özgürleşmek ve zenginleşmek hayalimiz vardı. Dünyaya huzurla bakan, üretici meslekleri olan bireyler olarak bir diğerine özen gösteren, diğerinin varlığına kin gütmeyen vatandaşlar birliği…

Gerek Avrupa’da gerekse Türkiye’de bu birlik bir sosyal demokrasi projesiydi.

AB ile süreç tamamlandığında bu rüya yerini daha yükseğine bırakacaktı. Fakat hükümet Avrupa Birliği pusulasını kaybetti. Çünkü insanlık değerleri üstünden dönüşmeyi değil, para üstünden ticareti hedeflemişti… Özgürlük ve hukuk nutukları, çakma reformlardan ibaret kaldı. Hrant Dink duruşmalarını size utanç örneği olarak sunuyorum.

İnsanı, siyasal değerler yüksek vatandaşlığa ulaştırıyor. Göç yönlerine bakın. Size insanın kaliteli hayat için nereye aktığını doğrudan gösterecektir. İyi yönetilmeyen ülkelerin vatandaşlarının, iyi yönetildiğini düşündükleri özgür ülkelere canları pahasına akması gerçeğine bakın.. Gerçek her zaman hamasetten güçlüdür.

Askeri vesayeti azaltmak için AB değerlerini kullanan hükümet, niyetini gerçekleştirdikten sonra, kendi sultanlığı devam etsin diye AB kurallarına uyum sağlamayı reddetti. Görüldü ki, niyeti özgür bir toplum değil, efendisi değişmiş bir toplum inşa etmekmiş…

Hükümet insanlık değerlerinde AB ile buluşamıyor. Ama Kuzey Afrika’da Müslüman Kardeşleri iktidara getirirken aralarından su sızmıyor. Kaddafi’nin, hukuksuzca linç edilmesinin parçası olmakta sakınca görmüyor. Böyle davranmak AB buluşmasına insan ekseni üstünden değil, ideolojik çıkar üstünden baktığını gösteriyor. Çünkü insana ve doğaya değil, dine yatırım oy getiriyor.

Hükümetin dün pompaladığı batı düşmanlığı ne kadar vahimse, bugün gösterdiği bahar dostluğu da o kadar vahimdir. Vahamet sadece yön değiştirmiştir.

Krizi fırsat bilip, aşağıladığınız Avrupa’nın, bizimkinin 16 misli yani 12 trilyon euroluk, dünyanın en büyük ekonomilerinden olduğunu, çok övündüğümüz ekonomimizin Avrupa olmadan geleceği olmadığını aklınızda tutmalısınız. Küçümsediğiniz Avrupa, dünyanın bilim ve buluş merkezidir. Başbakanın sağlığına kavuşmasında kullanılan araç ve ilaçların tamamının bu ekonominin buluşlarından kazanıldığını hatırlamalısınız. Hepimizi dinleyen muhteşem teknolojiler de aynı kaynaktan.

Etnik köken, mezhep rekabeti ve öğrenci susturmasının barut fıçısına çevirdiği bir ülkede yaşıyoruz. Yarım yüzyıldır aynı sorunlarla boğuşan bir ülkede…

Türkiye, Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı Dünya İnsani Gelişme raporunda 187 ülke arasında 92inci sırada… Okula gitme süresi dört yıl, nüfusun yarısının sosyal güvencesi yok, çalışanların yüzde 60’ı mesleksiz, meslekli olanları da atanmıyor.

Görülüyor ki, beton tutkusu ve banka performansı insanın gelişmesi için yeterli olmuyor.

Hükümet AB’ye olduğumuz gibi katılmak, yani hiç katılmamak istiyor. Toplumda karşılığını bulamamış kanunlar yapmak Rönesans değildir. Gerçek reform, kanunların toplumsal değerlere dönüşmesidir. Yaptığınız kanun toplum tarafından algılanmıyorsa o kanunu uygulatmak istemiyorsunuzdur.

Ahlaksızlığı batıdan aldığınızı ilan edince geleneklerimizin Batı tarafından yozlaştırılacağı paranoyasını takviye ediyorsunuz. Böylece AB’nin güzelliğini anlattığınız sevimli röportajlar sözde kalıyor.

Görüldüğü gibi ortada ters yönlere giden, birbirini yok eden paralel bir politika izleniyor.

Devlet Karakolda Fevziye Cengiz’i dövüyorsa, İrfan Tören’in hastane odasında Güldünya’yı öldürmesiyle nasıl mücadele edebiliriz?

Kadına Karşı Şiddet Sözleşmesinin ilk imzacısı ülke olarak böbürlenirken, aynı gün Rumuz N.Ç. kararı Yargıtay tarafından onaylanıyor. Uygulanmayan insanlık değerleri arşivine bir yenisi daha konulmuş oluyor.

Türkiye açmaza giren AB sürecini “Kamu Alımları”, “Rekabet Politikası”, “Gıda Güvenliği”, “Sosyal Politika ve İstihdam” ve “Çevre” adlı başlıkları, kıstaslarını hakkıyla yerine getirerek açınca ilerleme kaydedebilir. Yani değerlerini dönüştürerek…

2012 AB Bütçesi için temennilerimi dile getirirken değerlerin dönüşmesini kuvvetle hatırlatmak isterim;

Öğrencinin saçını kesmeyecek, poşusunu tutuklamayacak, parasız eğitim hakkı, su hakkı, barınma hakkı ya da doğa hakkı için yaptığı gösteriye tahammül edeceksiniz.

Vatandaşlarınız madenlerde ve depremlerde aldırmazlıktan ölmeyecek, yağmur yağınca duble otoyollarda boğulmayacak, uçurumdaki gelir dağılımının mağdurları, yoksulluk sınırında yaşayan insan sayısı nüfusun beşte biri olmayacak. Eşcinsel vatandaşlarınız toplumun en alt katına itilmeyecekler.

Üniversiteyi devlet tarafından kontrol etmeyeceksiniz, bilim siyasetin tutsağı olmayacak.

İnançları sizin için makbul olmayan vatandaşlarınızı Zerdüştlükle, Alevilikle, Gâvurlukla suçlamayıp, Diyaneti devletin ayrıcalıklı kurumu yapmayacaksınız.

Hukukumuz, Avrupa İnsan hakları mahkemesinde başvuru enflasyonu ile anılmayacak. Türkiye, hakkında “fikir özgürlüğü yok” kararına varılmış bir ülke olmayacak.

Eğer derdimiz marka olmaksa, ancak böyle marka olunur.

Demokraside en önemli kıstas soru sorabilme hakkıdır. Soranlar cezaevinde. O halde ben soruyorum. İçinde yaşadığımız bir demokrasi mi? Demokrasinin illüzyonu mu?

Uzun tutukluluk sürelerine AKP’ li meslektaşlarım tarafından düşünülen çözümü hayretle tekrarlamak isterim; Dünyada örneği görülmemiş ‘geçici mahkûmiyet’ çözümünden bahsediliyor… Böyle bir şey olabilir mi?

Rekabet faslının önünü tıkayan hiçbir şey yok. Ama belli ki, devlet desteği verdiklerimizi, ayrıcalıklarından mahrum etmemek için rekabet faslını açmıyoruz. Her depremde binalar yerde, insanlar altında ama kamu ihale yasası açılmıyor. Çünkü hükümet yoluna kendi müteahhidi ile devam etmek istiyor.

Türkiye, henüz sosyalist ülkeler için çıkarılan Kopenhag kriterlerini bile yakalayabilmiş değil. Tam bir tıkanmanın eşiğindeyiz.

Bu tıkanmada vergide, eğitimde, bilimsel araştırma sisteminde reform yapmayan Türkiye kendi gelişmesini kendisi tıkıyor.

AB ile müzakerelerde sekiz faslı tıkayan Türkiye limanları konusu buzdolabında… Avrupa Birliği, ‘siyaseten’ kendini bağlamış olmasına rağmen Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ne ekonomik yardım vaadini tutmuyor. Biz de ‘hukuken’ yapmamız gerekirken, limanları Rumlara açmıyoruz… Tutulmayan ‘siyasal söz’ ile yapılmayan ‘hukuksal yaptırım çarpışıyor. Oysa pazarlık için son derece elverişli bir dönemdeyiz. Kıbrıs tıkanıklığımızı açacak en önemli anahtardır.

Tayvan’ı model alabiliriz. Tayvan diplomatik yalnızlığına aldırmadı ve bir mucize gerçekleştirdi. Bugün tüm dünya ile ticaret yapıyor. Tayvan adası 70 milyonluk nüfusunun geleceğini güvenceye aldı. Biz 293 bin Kıbrıslı Türk’ün ve buna bağlı olarak 74 milyonluk vatandaşımızın geleceğini neden tıkıyoruz?

Tıkanmış sürece tekrar hayat vermek için ‘olumlu gündem’ çağrısına samimiyetle katılmalıyız. Müzakereler dinamik bir süreçtir ve dinamizm bir kez kaybedildiğinde yeniden kazanmak için çok enerji ve zaman gerekir. İnsan hayatında zamandan daha değerli ne olabilir?

Düşünün ki, yarım yüzyıl önce imzalanmış Ankara anlaşması halen Avrupa’daki vatandaşlarımızın haklarını korumaya devam ediyor. Yani niyetiniz vatandaşımızın refahı ise her türlü koşulda başarmak mümkün.

Hükümeti tam da bütün koşullar lehimize iken kabadayı özgüveni ile değil, gençlerinin geleceğini her şeyden çok önemseyen akıl adabıyla davranmaya davet ediyorum. Penguen dergisine göre şakacı AB bakanımızın Leonardo da Vinci esprisi Mona Lisa tablosundaki yarım tebessümü bile yok etti. Hükümeti o tebessümü iade etmeye davet ediyorum.

Safak Pavey

Istanbul Milletvekili

William Burroughs, Jimmy Page’in hesabını alıyor

2011-12-14T23:02:00.001+02:00

HAZİRAN 1975. William Burroughs’a Led Zeppelin hakkında yazı yaz demişler. Zamanın güzel dergisi Crawdaddy Magazine, karşı kültüre dirsek çıkıyor. Deli yazar ne yapacağından emin olamamış, en iyisi konserlerine gideyim, Jimmy Page ile konuşayım, yazı da ortaya çıkar diye düşünmüş. Konserde ilk dikkatini çeken gençlik kitlesi olmuş, tek bir organizma gibi hareket eden, efendi, orta-sınıf gençliği… Dergiden eşlik eden bir arkadaşı, konser ortamından hafif tırsmış, kötü şeyler olabilir diye düşünmüş. Burroughs, her zaman kapıya yakın duracaksın diye öğütlemiş, boğa güreşlerinde matadorun değil izleyicinin yaralandığı mevzulardan örnek verip: “Yolu boşaltacaksın…”
Burroughs, konserde kulağına pamuk tıkamayı istememiş, “Fas’tan alışığım ben gürültüye” diye düşünmüş. O dönemde rock konserleri çok sıra dışı ortamlardı, insanların çekince duyması makuldü. Burroughs, kötü bir şey olmayacağına emindim diyor. Enerji yoğundu, ancak kontrol edilebilir bir hareketlilikti. Özel efektler yerindeydi, kuru buz dumanını delip geçen lazerler, Jimmy Page’in telleri kopmuş gitarı, John Bonham’ın davul solosu, Robert Plant’in sözleri canlılıkla aktarması gibi.. Grubun performansını beğeniyor Burroughs, son şarkı Stairway to Heaven’de çakmakların yakılmasını ise alaya alıyor, “lisedeki bir Noel partisi gibi oldu ortam…”

Burroughs, rock yıldızlarının peygamberlerle karşılaştırılmasına da göndermede bulunuyor, Peter Watkins’in Privilege (1967) filmine atıfta bulunarak: Kilise ve devlet manipülasyonuyla Mesih gibi gösterilmeye çalışılan pop-rock yıldızının hikayesi. Öte yandan, Burroughs’a göre, Led Zeppelin, ses, tekrar ve davula abanan bir gruptu. Fas’taki trans müzikleriyle ilgisi vardı. Ruhani güçleri kontrol etmeye çalışan, kaynaklarında büyü ve spiritüel etkiler olan müzik. Fas’ta müzisyenler, aynı zamanda büyücüler. Gnaoua denen müzikte mesela, kötü ruhları kovarlar. Joujouka, Tanrı Pan’ı selamlar. Neredeyse her sanat dalının temelinde büyü ve ruhani güçlerin etkisi var Burroughs’a göre. Rock konserlerinin, kitleyi ruhani tekrarlarla transa geçirme örneğinin verildiği ilk yazı diyebiliriz bu röportaj için… Konser sonrası Jimmy Page ile oturup laflamışlar, bu tarihi yazıyı, serbest çeviriyle aktarıyoruz:

William Burroughs: Röportaj formatında tamamıyla YANLIŞ olan bir nokta var. Biri gelip yüzünüze mikrofonu dayıyor ve “Bay Page okült pratiklere ilginizden bahseder misiniz?” falan diyor. Jimmy Page oturduğumuz yere gelirken böyle bir durum olmayacağından emin oldum.

Bir fincan çay içip konuşmaya başladık. Ortak arkadaşlarımız varmış. Loch Ness’de Aleister Crowley’nin evini almasına aracı olan emlak komisyoncusu, uçan daire ve piramitler uzmanı Donald Camel (Performance’da da çalıştı), Kenneth Anger, Jaggers tayfası: Mick ve Chris. Büyü konusu da geldi ve mevzu Aleister Crowley ile Kenneth Anger filmi Lucifer Rising’e bağlandı. Filmin müziğini Jimmy Page yapmıştı.

Wiliam Burroughs: Konseri gerçekten çok beğendim. Fas’taki trans müzikle çok ortak noktası var bence.
Jimmy Page: Evet, evet.
Wiliam Burroughs: Bilinçli olarak mı kullandığınızı merak ediyorum…
Jimmy Page: Tabii. Özellikle Kashmir şarkısında bir kısım var, bas partisyonu, gerçi hiçbirimiz Keşmir’e gitmiş değiliz. OHepimiz o türden müziklerle ilgiliyiz, tüm dünyadan etnik müziğin oldukça içindeyim.
Wiliam Burroughs: Fas’a gittin mi?
Jimmy Page: Hayır. Ülkeye giriş izni almak da kasıcı. Bildiğin gibi, daha çok Güneydoğu taraflarında, Hindistan, Bangkok gibi yerlerdeydim.
Wiliam Burroughs: Ben Atina’dan doğuya geçmedim.
Jimmy Page: Çünkü herkes yolculuk için yollara düşerken, Fas’tan, daha uzağa, İstanbul’a ayarlıyordu yolculuğunu. O dönemde ben sanat okulundaydım ve müzik olayına girmiştim. Bu nedenle o gezgin dönemi ıskaladım. Ancak oraya gidip Araplarla çalan müzisyenler tanıyorum.
Wiliam Burroughs: Müziğin tamamen büyülü olduğunu düşünüyorlar.
Jimmy Page: Evet.
WB: Ve müziklerini kesinlikle büyü amaçlı yapıyorlar. Örneğin, Gnaoua müziği kötü ruhları kovarken, Joujouka müziği ise Tanrı Pan’a yakarıştır. O bölgelerde müzisyenlerin hepsi aslında büyücü, tamamen bilinçli olarak.

WB: Lazeri tüm konserlerinizde kullandınız mı?
JP: Evet.
WB: Oldukça etkili.
JP: Bence daha fazla kullanmalıyız ne dersin? Otuz tane filan… Aydan yansıyıp geldiklerini biliyor muydun? O aletlerden birini ay için de kullanmışlardır. Oldukça etkilenmiştim.
WB: Pek zarar verecek bir alet değil…
JP: Doğrudan bakarsan verir…
WB: Demek istediğim, sende delik filan açmaz yani…
JP: Hayır tabi. Ben hologramların geleceği günü bekliyorum, üç boyutlu olmayı. Yapmayı istediğim bir başka şey de Van der Graaf Generator’dı. Eski korku filmlerinde kullanıldığını görebilirsin.
WB: Evet, Frankenstein gibi olanlar… Hiç infra-sound diye bir şey duydun mu sen?
JP: Devam et…
WB: İnfra sound, duyma seviyesinin altında bir sestir. Fransa’da Profesör Gavreau diye biri tarafından ordu silahı olarak geliştirilmiş. Hazırladığı infra-sound gereciyle, beş mil içinde herkese yöneltip öldürebilirmiş. Ayrıca duvarları çatlatıp pencereleri de kırıyor. Vücutta titreşimlere neden olup öldürüyor. İşte benim merak ettiğim, dinleyicide ritm yaratmak için, bir nevi infra-sound gibi, tam sınırda bir ritmik müzik üretilir mi? Çünkü, sesin yüksek olduğu herhangi bir müzik bu titreşimleri yaratabilir. Etkinin ulaştıracağının bir kısmı sadece.
JP: Hmmm.
WB: Belli ki bu infra-sound denen naneyi yaratmak zor değil.
JP: Bunu duymuştum. Ama bu kadar detaylı değil. Belirli frekansların insanları fiziksel olarak yaralayabileceğini duymuştum.
WB: Evet. Ölümcül olur. Senin aradığın bu değil. Ama sadece titreşimleri ayarlamak için kullanılabilir.
JP: Ah hah… Bir ölüm ışın makinesi! Tabii ki. Radyo da ilk çıktığında millet “Biz bu zehirli ışınları istemeyiz!” diyordu… Sonuçta, belirli notalar bardak filan kırabiliyor. Yani opera şarkıcılarının sesle bardak kırdıkları filan doğru, değil mi?
WB: Coruso’nun hilelerinden o.
JP: Ama doğru?
WB: Tabii ki.
JP: Hiç gerçekleşirken görmedim.
WB: Ben de görmedim ama senin yapabileceğini biliyorum.
JP: Ben lazer notalarının peşindeyim. Direkt kesip geçecek.
WB: Aslında o tür bir zamazingoyu atıkçılardan alacağın parçalarla yapabilirsin. Yapması çok karışık bir makine değil. Aslında patenti bile var. Fransa’da patenti çıkmış. Fransız kanunlarına göre, patentin kopyasını alabiliyorsun, ufak bir miktar karşılığında.
JP: Aslında, sahneden seyirciye doğru, neler olduğunu anlamak oldukça zor. Sadece… Demek istediğim, grubun çaldığını görmedim hiç, gerçekten. Çünkü ben de onun bir parçasıyım. Bir selüloid filmde görebilir ya da duyabilirim. ama ne gördüğümü de biliyorum. Dinleyici içindeki bu ritm denen şey. Evet diyebilirim. Kesinlikle evet. Riff’ler barındıran müziğin, bir trans gibi etkisi olacaktır ve bu, kesinlikle mantra’dır. Hatta bu yüzden saldırıyorlar bize.
WB: Mantra’nın yaptığı şey, bedende belirli titreşimleri düzenlemek. Bu da kesinlikle aynı şey. Tabii ki, çok ileri gittiği oluyor. Ama benim merak ettiğim, infra-sound sınırında bazı ilginç şeylerin yapılabileceği.

JP: Geçen yıl hiç aralıksız üç saatlik setlerle çalıyorduk. Fiziksel olarak gerçekti. Ama son turumuz bittiğinde nerede olduğumuzu bilmiyordum. Nereye gittiğimizi. New York’a geçtik ve sahnede bir enstrüman olduğumu söyleyebilirim. Tamamen ve tamamen boşluktaydım.
WB: En son ne uzunlukta çaldın. Bu iki buçuk saatti.
JP: Aynen. Daha önce üç saatti.
WB: Üç saat durmadan okumaktan nefret ederim.

futuristika.org

All you need is Love / All you need is HEADCLEANER

2011-12-14T00:39:00.008+02:00

Einstüzrende Neubauten topluluğu Tabula Rasa albümünde yer alan "Headcleaner" adlı parçasında Beatles'in "All You Need Is Love"ını yapımını bozuma uğrattı. Bu Beatles klasiğini öğelerine ayırdılar, bazı öğeleri "Headcleaner" içinde çok değişik bir biçimde ve Blixa Bargeld'in deyişiyle "bir savaş resmi olarak" yeniden monte ettiler. "Headcleaner", Viyana'da bir meydanda ve özel olarak tasarlanmış fallus biçimli çelik bir kafesin içinde gerçekleştirdikleri gösterimde kaydedilmiş. Fakat, gerçekte kırk beş dakika uzunluğunda olan bu parçayı albüme alırken kısaltmış, sadece on beş dakikalık bölümüne yer vermişler.

"I actually have written the complete contradiction of one of their (The Beatles) songs. I took every line and turned it around 180 degrees."
- Blixa about his adaptation and incorporation of the Beatles song "All you need is love" in "Headcleaner".

And Blixa has changed the lyrics in a most delicate way, you wouldn't notice anything if you didn't know the Beatles version very well. In the "Headcleaner" recording appears, in fragments, John Lennon singing his origianal version, but it's quite wellhidden and imposible to comprehend the lyrics from there. This is, I suppose, the only song by Blixa, where he has been inspired by another song AND the original participates on the recording. It becomes some sort of a duet.

ALL YOU NEED IS... ALL YOU NEED IS...

LOVE HEADCLEANER

There’s nothing you can do ’Cause nothing has been done

that can’t be done that can’t be done

nothing you can sing and nothing has been sung

that can’t be sung that can’t be sung

nothing you can say and nothing has been said

but you can learn how to play the game so forget how we play the game

it’s easy! it’s easy!

Nothing you can make Nothing has been made

That can’t be made that can’t be made

noone you can save and noone has been saved

that can’t be saved that should have been saved

nothing you can do and nothing you can do

but you can learn how to feel in time but forget yourself this time

it’s easy! it’s easy!

Nothing you can know ’Cause nothing has been known

that isn’t known that can’t be known

nothing you can see and nothing has been seen

that isn’t shown that ain’t been shown

nowhere you can be nowhere you can be

that isn’t where you’re ment to be that isn’t where you’re ment to be

it’s easy! it’s easy!

HEADCLEANER

Silence!

Generalmobilmachung!
zwecks Dekonditionierung aller!
HEADCLEANER!

Nehmt Aufstellung!
Achtung! Unberechenbar ab Marsch!

Neue Wunder, neue Schrecken
Tornado für die Bindungen an Konventionen
für die Windungen
im Schädel, Wirbelsturm
als HEADCLEANER!
Kratzbürstend das Modergewürm!

Geronnene Gedanken, gefrorene taut auf
mit HEADCLEANER!

Hinter uns das All
mit uns die Gemeinheit
gegen die Allgemeinheit
ist jedes Mittel recht
und billig nur das Mittelmass

Aufmarsch der geschlossenen Abteilung
allen voran die drüberen Asketen
vollgepumpt
mit HEADCLEANER!

Es folgt das wilde Fussvolk
im Kopf nur:
HEADCLEANER!

die hälfte meiner träume ist kahlgeschoren
gewalt
warten
das erste treten gegen die tür
oder
der erste von offizieller seite
mit fragen
ein streichholz quer in meinem hals
kein satz
durch meine kehle
der nicht
brandsatz wäre
nicht warten
komme ungeschoren davon
soweit die träume

Ein Lied zwo, drei:
"All you need is HEADCLEANER!" cause nothing has been done that can' t be done
nothing has been sang that can`t be sung
and nothing has been set, so forget how to play the game
it`s easy

nothing has been made that can`t be made
and no one has been saved, that should have been saved
and nothing you can do but forget yourself this time
it`s easy

cause nothing has been known that can`t be known
nothing has been seen that ain`t been shown
nowhere you can be and that isn`t where you meant to be
it`s easy

all you need is HEADCLEANER

Das Recht zu kontrollierten Rasereien,
ein Spähtrupp, mit kosmischer Verruchtheit,
nimmt es für sich ein.
Er tränkt die Disziplin
in HEADCLEANER!
Letzte Windmaschine vor der Schlacht!
Hier fegt die Sturmabteilung aus
mit Hurricane

Tiefenreinigung — auf Wiedersehen!
Zwischen grauen Zellen und in den Ecken
wo immer Fungi sich verstecken
sie machen Garaus
Es ist zu spät
Es wird Salve gegrüsst und niedergemäht
mit HEADCLEANER!
TABULA RASA!
TABULA RASA!
TABULA RASA!
HEADCLEANER!

Dieses steht in Flammen, jenes ist
zusammengestürzt

Heftiger und dichter Aschenregen

aufgelöst in Rauch und Nebel.

Es wird hell, was aber nicht der Tag,
sondern herannahendes Feuer; bleibt in der
Entfernung: die Finsternis kommt wieder.

Die Sonne kommt, trübe Sonnenfinsternis.

Alle Gegenstände sind mit Asche, wie mit
Schnee bedeckt.

Wir aber, die jetzt die Gefahr kennen,
und solcher gegenwärtig sind, können uns
auch jetzt nicht entschliessen…

Silence!

General mobilization!

All subjects to be deconditioned1

HEADCLEANER!

Fall into line!

Attention! Unpredictable, forward march!

New wonders, new horrors

tornado for obligations to convention

for the convolutions

in the skull, cyclone

as HEADCLEANER!

Wire brushes to the vermine trash!

Clotted thoughts, frozen now melt

with HEADCLEANER!

Behind us the universe

With us inhumanity

Against universal humanity

any means is right

and proper only the right to the mean average

On parade the psychatric unit

over-the-top ascetics up front

pumped up

with HEADCLEANER!

Next in the line wild rank and file

just one thing in their heads:

HEADCLEANER!

one half of my dreams is shaved bald

violence

waiting

the first battering on the door

the first one from official quarters

with questions

a matchstick caught in my throat

no phrase

through my throat

which would not

start a blaze

don`t wait

get a close shave escape

those were the dreams.

A song, one, two, three:

"All you need is HEADCLEANER!"

cause nothing has been done that can' t be done

nothing has been sang that can`t be sung

and nothing has been set, so forget how to play the game

it`s easy

nothing has been made that can`t be made

and no one has been saved, that should have been saved

and nothing you can do but forget yourself this time

it`s easy

cause nothing has been known that can`t be known

nothing has been seen that ain`t been shown

nowhere you can be and that isn`t where you meant to be

it`s easy

all you need is HEADCLEANER

The right to attacks of controlled frenzy —

a scout patrol with cosmic inquity

takes it into captivity.

Discipline is soaked

in HEADCLEANER!

Last wind machine before the battle!

This is wherethe storm unit sweeps out

with hurricane deep pore cleansing — never seen again!

Between grey cells and in all the furrows

where hidden fungus allways burrows

they eliminate

it is too late

bombarded with salutes and mowed down

straight with HEADCLEANER!

TABULA RASA!

HEADCLEANER!

This here is in flames, that there has

completely collapsed.

Heavy and thick ash rain.

Dissolved in smoke and fog.

It`s getting light, not a new day

but an approaching fire; stay at a distance:

darkness will return.

The sun is rising, gloomy eclipse of the sun.

Everything is coated with ash

like snow.

We, however, who now know the danger and

who are aware of it, even we cannot yet make

up our minds...

boğaziçi işgalinde bANDİSTA konseri

2011-12-13T06:31:00.003+02:00

Boğaziçi Üniversitesi Tarih Bölümü ikinci sınıf öğrencisi arkadaşımız Şeyma Özcan 6 Aralık salı sabahı saat altı sularında kaldığı öğrenci evine yapılan baskın sonucu gözaltına alındı. Yasal bir gazetede staj yapmak üzere başvuruda bulunduğu için Devrimci Karargah davası ile ilişkilendirilerek 9 Aralık tarihinde tutuklandı ve Bakırköy Kadın ve Çocuk Tutukevi'ne götürüldü.

Bu olay bize hiç bir üniversite öğrencisinin keyfi tutuklamalardan muaf olmadığını gösterdi. Ders kitaplarımızın, staj başvurularımızın suç delili sayıldığı bu ortamda Şeyma'nın tutuklu bizimse hala okulda olmamızın şans eseri olduğunun farkındayız. Yapılan haksız tutuklamalar sonlanıncaya kadar arkadaşımızın yanındayız, davasının takipçisiyiz.

Şeyma Özcan yalnız değildir!

Boğaziçi Üniversitesi Tarih Bölümü Öğrencileri

http://www.ipetitions.com/petition/seyma-oezcana-oezguerluk/

starbuckssenligi.blogspot.com

Emrah Serbes'le Sözünü Sakınmadan

2011-12-13T01:45:00.000+02:00

“Çok satanları yargılayacaksak Tanrı'dan başlayalım”

Serbes, okurlardan gelen “Romanda Behzat ve Harun bu kadar karikatür değildi. Kitap diziye uygulanırken gerçekliğini yitirdi”, “Televizyona uyarlandıktan sonra reklam figürü oldu” gibi eleştirilere de “Televizyonda ne olabilir ki? 108 ekranda olsa hayal gücü yok,” diye yanıt verdi.

Edebiyat alanında ne kadar popüler olsanız da çok dar bir çevreyle sınırlı kalındığının da konuşulduğu söyleşide Serbes, “Popülerlik edebiyat dışı şeylerle artıyor. Ama bu sırada ister istemez edebiyat siciliniz de bozulmuş oluyor. Herkesin sevince daha eleştirel yaklaşılıyor,” diyen Serbes o konuda da espri yapmayı ihmal etmedi: “Çok satanları yargılayacaksak Tanrı’dan başlamak lazım. Dört kitabı var ve müthiş bir grafik çiziyor.”

"Ata yok, Tayyip yalan!.."

2011-12-13T00:25:00.001+02:00

Michel Foucault Par Lui-même

2011-12-12T18:39:00.001+02:00

unnown kode# re-printo /// first zone. n’t CBO

2011-12-12T17:39:00.005+02:00

dil yoktur ─ var olan, sadece “kod” gerçeğidir
mutlak olarak “gerçek” isimlendirmesinin son perdesi “kod”dur
tanrının; “nefes”, “et” kavramlarının da açığa çıkımı
dil yoktu ─ yetersizliklerin tümünün altında yatan tek çözüm tüm kainat dilleri değil, tek bir “kod” sisteminin kullanımıdır

tüm kaynaklar açıktır

beden yoktur ─ hastalık zihinsel tedavinin fiziksel sürecidir

beden dışlanmalı ─ unutulmalıdır

“hastalık” adlandırması vasat lügatin dışındaki gerçek karşılığıyla dile getirilmelidir

kurtarılamaz sistem yoktur

bedensel arzu tümünden tiksinti

itki yaratımı

özünü doğadan ç-alan kimya sanayi dışlanmalıdır
varolan tüm tedavisizliklerin tek sebebi kapitalizmdir, ilaç sanayi kapitalizmin en güçlü sahasıdır, kapitalizm bedenleri hastalıklara müebbet kılar

ilaç prospektüsleri sadece sizi ikna etmek için yazılmışlardır, kutsal olduğu iddia edilen ama el yazısı olan bir çok metin gibi -devlet yazmaları gibi

her geri dönüş yenilenmedir
“geri”… – “dönmek”… tanımsızdır
geri dönmek ‘sürüp giden’in bir parçasıdır

insansı işletim hatalarından biridir

deneyimlenmiş kutsallıkları saymamak kazanç değildir

üzerlerinde insan eli değmişliği bilimsel olarak kanıtlanmış olan metinlerin gizledikleri kırıntılar mikro-makro bağlamındadır

ayurveda, bakalar ve vedalar

mental kesinlik

mental doğru

kelimeler perspektiftir ve perspektif algının en vasat içler acısı ürünüdür

görülen ve de gösterilenin -vizyon ya da gösteri- anlatısal yapıtlarıdır
bu mimarlar modernistlerden çok daha suçludur ve arkaiktirler

her türlü kölelik sistemi ve düşüncesi satılmışlıktır
sistem; ırkın ve rengin olmadığı köle pazarıdır
sistemin HİTLER’i ZENCİ olabilir
“sistem” adını alan “sistem” radyo-tv, basılı tüm organları ile bir yok edilmelidir.

SABOTAJ
HACK

“underground network” var olur
mümkündür

OKULLAR SİRKTİR

ampirik görülerini not etmeye devam et

baudrillard körler için klavuz
imla redaksiyon trafik ışıkları polis ve halkın (sürücü okur vs)itaati “DEVLET” DEDİĞİNİZ “İNSAN”LAR SİZİ NELERE MAHKUM ETTİ?

yan dairenin televizyonundan gece saat 11 sularında şu ses duyuluyor balkon tarafından: “bu siktimin ‘GÖSTERİ’sini kim yönetiyor?”

cyber, zendir / cyber, ortalamanın üzerinde kalan insan toplamında yer alan bireyden çok daha fazla zen çemberi dahilindedir
cyber’ın zaman mekanı, metasal olanı aşmışlığından dolayı teozofik evrene daha yakındır
cyberzen heterodox (heterodoksia)ötesidir

puritan yaklaşıma ne optimist ne de pesimist bir pencereden bakılamaz. Onu kendi ‘durum’u içerisinden bırakmak ve varlığıyla, sıfatlarıyla ilgilenmemek pasifistlikle de değildir
ileriye ya da geriye dönüş tanılanamazdır
olasılık değildir

“ileri”, “geri”, ve “dönüş” tanımlanmaz

uysallık, ahmaklıktan ilintisiz elektro bir münzevi sahanın dahilindedir
beşeri dünya, dışlanmış olan-dan ziyade geride bırakılmış geçilmiş olandır

fatura adı atında isimlendirilen hiçbir borçlan-dır-ma belgesinin altına imza atılmaz ve bunların sisteme ödemesi yapılmaz
sistem fahişeye boş senet imzalatan eski dünya tekniğini çağdaş modlarıyla değiştirerek sürdürür

megolaman yapı zihnine barınacak başka bir yer aramalıdır, burası onun için habitat değildir

cyber, ussal elit ileridir

cyber sürükleniş, amaçsızlığın göstergesi değildir

şafak sökerken kent uyanır, uyanan kapitalizmdir, cyber ve zen’in uykuya daldığı hack saati, sistemin dünyasının ve insanlarının uyanma saatidir.

yemek pek çok uydurma gibi insansal anlamın dışında kalıyor
et yok
pornografinin gerçeği ortaya konmalı ve sıradanlaştırılmalı

Cyberzenarchy, sitüasyonist enternasyonal yapılanmaya baktığında özü de cürümü de görür, lettrist enternasyonalin yapısı sitüasyondan çok daha saftır.

kuramlara boğulmuş bir hayat içerisinde kendilerine de yalan söylemeyi becerdiklerini biliyorlardı debord’lar

sitüasyona yakın durulma sebebi onların eklektiklerinin barındırdığı çokluktan ileri gelir kendilerinden değil

hastalıklar –ve errorlerin tümü- bulunduğu yerde sadece durumu temsil ederler, durumdurlar

tanınmayan şeyin varlığı yoktur

alternatif diye adlandırım yöntem körlüklerine işaret eder, yol hep vardın bir diğer adı, yol vardı göz yoktur

dilbilgisinin bahsi açılamaz

sistem kodları sabittir

bilinir

bilinçli biliciler

bilinçsiz bilirler

bilinçli bilirler içlerinde kademece ürer

varoluşçuluk yasaktır

DİL DEVLETTİR

devlet yıkılmalıdır

kişi kendi içinde yaşadığı kelimeyi saptırmalıdır

muhafazakarlığın yenilikçilerinin onların yoz dediklerinden farkı yoktur muhafazakarlar bedenin ve düşüncenin kasabıdır

sürüyordur ya da durmuştur / devam ediyordur ya da bitmiştir
sıkıntı kendinle dahi paylaşılabilir bir zavallılıktır

hack bize n kazandırır
hack zaman ilerledikçe farklı düşen kopuş dahilindeki bir alandır
hack siyasi-politik-ticari ve en masumu ideolojik olandır
kişinin içsel ihtiyaçları karşısında yapabileceği hiçbir şey yoktur
cyber alan kişisinin yaşayacağı içinde bulunduğu evren dahilinde başka bir evrenle çarpışana dek yaşayacağı astral olmayan triptir
salt pc hackinde hapsolanlar ve hackin gerçek uzayına ulaşamayanlar varlığın da özüne inemez ve fenomenin içinde esir kalır
pc devletlere ve yapılanmalara karşı kullanılmadığı sürece kapitalin en güçlü araçlarından biridir

cyber içsel medya ağı oluştururken hack salt sanalın somutunu kullanır oysa cyberın yaptığı somutu sanallaştırmaktır

her şey her an doğmaktadır

fiziksel direnci koru!

107.günlük…

aşırı sıcaklar yağmuru getirdi – fırtına – ve sonrası sağanak

insan ve makinenin birleşimi kaçınılmazdır

“yeni doku” zamanın yaşanmamışlığında kemik’den daha sağlam iskelet yapılanmaların üzerini örtecektir

Ve yeni beden; hastalıksız olacaklığından gerekendir de! Yeni beden insanın ya da makinenin bedeni değildir, yeni beden birleşimin bedenidir

Nasıl ki insanın ruhu olduğuna inananlar varsa inanılmalıdır ki her şeyin bir ruhu da vardır ve hissedebilir

ağız, kelimenin doğduğu – çıktığı yer … nefesin de… ruh ve söz ilişkisi … ağız kutsaldır … sözcükten de öte belki …

bilinç akışı seni yanlışa sürüklemez
kendini bırak
sözcüklerin doğrusuna yani istediğin veriye ancak böyle ulaşırsın, sürüklenerek

bambaşka bedenlerin pornografisi, çoğalımı…

doğmak ve üretilmek bir gün tekbir kelime ile ifade edilecek!

cyberzenarchy.wordpress.com dan, yokken bulunmuş ve ç'alınmıştır..

Ilhan Mimaroglu / Sing Me A Song Of Songmy, A Fantasy For Electromagnetic Tape

2011-12-12T04:04:00.005+02:00

Threnody For Sharon Tate 2:04
This Is Combat, I Know 8:57
The Crowd 7:03
What A Good Time For A Kent State 1:27
Monodrama 2:54
Black Soldier 2:19
Interlude I 5:48
Interlude II 4:30
And Yet, There Could Be Love 4:28
Postlude 1:05

Bass – Art Booth* (tracks: 1, 3, 4, 7)
Chorus – Barnard-Columbia Chorus, The (tracks: 3, 4, 8)
Composed By, Arranged By, Music By [Realised By], Mixed By, Producer – Ilhan Mimaroğlu*
Conductor [Chorus] – Daniel Paget (tracks: 3, 4, 8)
Conductor [String Orchestras], Organ [Hammond] – Arif Mardin (tracks: 1 to 4, 6, 8)
Design [Album] – Loring Eutemey
Directed By [String Orchestra] – Selwart Clarke (tracks: 1 to 4, 6, 8)
Directed By [String Orchestras] – Gene Orloff (tracks: 1 to 4, 6, 8)
Drums – Louis Hayes (tracks: 1, 3, 4, 7)
Engineer [Freddie Hubbard And His Quintet] – Bob Liftin
Engineer [Instrumental And Choral Overdub] – Gene Paul, Lewis Hahn*
Engineer [Mastering] – George Piros
Flugelhorn – Freddie Hubbard (tracks: 1, 3, 4, 7)
Liner Notes – Kevin Le Gendre
Lyrics By [Poem] – Nhā Khê (tracks: 3, 8)
Lyrics By [Text] – Ilhan Mimaroğlu* (tracks: 1)
Lyrics By [Turkish Poems] – Fazil Hüsnü Dağlarca (tracks: 2, 6, 9)
Painting [Cover] – Pablo Picasso
Photography By [Backliner Photo] – Ray Ross*
Piano – Kenny Barron (tracks: 1 to 4, 7)
Tenor Saxophone – Junior Cook (tracks: 1 to 4, 7)
Translated By [Turkish Poems] – Talât Sait Halman (tracks: 2, 6, 9)
Trumpet – Freddie Hubbard (tracks: 1 to 5, 7, 9, 10)
Voice [Reciter] – Charles Grau (tracks: 3), Freddie Hubbard (tracks: 6), Güngör Bozkurt (tracks: 3, 10), Mary Ann Hoxworth (tracks: 1, 3), Nhā Khê (tracks: 2, 8, 9)

"Sing Me A Song Of Songmy" a fantasy for electromagnetic tape with reciters, chorus, string orchestra, hammond organ, synthesized and processed sounds
Turkish poems from the book "Selected Poems"
Poem on tracks 3 and 8: "Lullaby For A Child In War"
Cover painting: "Massacre In Korea"
Freddie Hubbard And His Quintet recorded at Regent Sound Studios, NYC.
Instrumental and choral overdub at Atlantic Recording Studios, NYC.
Synthesized & processed sounds, mix components & final mixes realised in the studios of Columbia-Princeton Electronic Music Centre, NYC.
Mastered at Atlantic Recording Studios.
Barcode: 0 81227 36692 6
Freddie Hubbard and his quintet, with reciters, chorus, string orchestra, Hammond organ, synthesized and processed sounds.
Composed & recorded at Regent Sound Studios, NYC, on poems by Fazil Husnu Daglarca & other texts.

Recorded At – Regent Sound Studios
Overdubbed At – Atlantic Recording Studios
Mastered At – Atlantic Recording Studios

Einsturzende Neubauten - Prolog/Feurio!

2011-12-12T03:02:00.000+02:00

PROLOG

Meint ihr nicht:

wir könnten unterschreiben

auf dass uns ein bis zwei Prozent gehören

und Tausende uns hörig sind

Meint ihr nicht:

wir könnten uns im Äther braten lassen

und bis zum letzten Tropfen

im Verpackungshandel fronen

Wir könnten, aber —

Meint ihr nicht:

Wir könnten unsere Züge

zigtausendfach, in falschen Farben

weltbewegend scheinen lassen

Meint ihr nicht:

wir könnten uns vergolden

auf vierzig Sprossen

für unters Volk gebrachte Massen

viele Monde thronen

Wir könnten, aber —

Meint ihr nicht:

wir könnten es signieren

vielleicht sogar auch resignieren

und dieses Land

gleich Eintagsfliegen

nur noch auf und ab und ab und auf bespielen

um später dann zurückzukehren

ganz aufgedunsen

längst vergessen

nur noch kleine Kreise ziehen

Wir könnten, aber —

FEURIO!

Mittels Druck und Körperwärme

wird aus unserer Konfusion

eine Kernfusion

und ungeheuer

ungeheuer viel

viel Energie wird frei

Mag sein, dass es nichts nutzt

aber es beschleunigt

und wenn es nur beschleunigt

was ohnehin vergeht

ist das kein Vergehen

durchaus zu verstehen

und ein Grund mehr fuer Feurio!

Marinus, Marinus, hoerst du mich?

Marinus, Marinus, du warst es nicht

es war Koenig Feurio!

Nur die halbe Welt ist Teflon und Asbest

der Rest ist brennbar

und mitunter angezuendet

ganz munter anzuschaun

so lichterloh

lichterloh

und alles fuer Koenig Feurio!

Du bist das Licht der Welt

mit dem wir uns vermischen

bist nicht zu unterscheuden — Wer… Wer?

Dann haben wir entschieden

sind entschieden

leicht entflammbar und brisant

unstillbar wenn entbrannt

für Koenig Feurio!

Ilhan Mimaroglu / Le Tombeau D’Edgar Poe

2011-12-12T02:07:00.000+02:00

Written By [Poem] – Stéphane Mallarmé

Narrator – Erdem Buri

The Art of Caracrimen

2011-12-12T01:43:00.001+02:00

fgi.ixlidol.com

Mina Loy’un Şiirinde Yas ve Caz

2011-12-12T00:38:00.001+02:00

TANYA DALZIELL

Mina Loy’un ölümünden sonra bir araya getirilip basılmış, çoğu tamamlanmamış olan yazılarında, çarpıcı bir aforizma vardır, Loy şöyle yazar: “Savaş oğullarını daha iyi yetiştirmek isteyebilecek birkaç yaşlı kadının onların mezarında çamurda yuvarlanarak perişan olmasından başka bir etki bırakmamıştır üzerimizde.”¹20. yüzyılın ilk yarısında yaşamış ve yazmış diğer çağdaşları gibi Loy da -şu an avangard feminist bir şair olarak anılıyor- savaşa, savaşın şiddetine ve onun karmaşık dillerine karşı tetikteydi.²Aforizmaları daha çok şunu ortaya koyuyordu: “Oğullar”ın ölümünü getiren savaş disiplinli, başarılı ve özel bir yas tutmayı gerektiriyordu (Freud’un ilk çalışmalarında yazdığı gibi).³

Bu yas hali, yara izi ya da travmatik kaybın izi olmaksızın bizi bir bütün halinde tutmaktaydı. Kısacası, bu aforizmanın detaylı anlattığı, çözümlenmemiş, belirgin ve dişil acının ifadesi, savaşın vahşetine uygunsuz bir yanıttır. Savaşın dili, idaresi ve kontrolünün şifreleriyle kendine çevrilir. Bu tarz arkaik, alaycı bir dil savaşın diline dikkat çekerek onun ayağını kaydırmaya çalışır. Bu da, üzüntüyü avuntuya dönüştürmeye yarar; acı içinde yüzmenin sözde patolojik sapkınlığında ısrar ederek, bir bakıma ısrar edilen yas halini sorgular.

Kavgacı ve proto-Dada şairi Cravan savaşın bitiminden hemen sonra eşi Loy ile Buenos Aires’te buluşmayı planlarken, 1919’da Meksika’da kaybolur. Yaşıyor olduğuna dair gazete haberleri, kişisel anekdotları ve tabii ki Loy’un onu çaresiz bir şekilde arayışlarının dışında, Cravan’a bir daha hiç rastlanmaz. 46 yıl sonra Loy bir söyleşi sırasında şunları aktarır:

“Hayatımda her şey komik olmuştur. Ama onu kaybetmek komik değildi, mükemmel anlaşıyorduk… Ben ve o sohbet ederken çok mutlu oluyorduk.”⁵ Burada Loy’un şiirlerini biyografisi ışığında eleştirmeksizin okumak değil niyetim. Loy’un (oto)biyografik ve şiirsel olanın karmaşasından zevk aldığını söylemek yanlış olmasa da, kasıtlı hicivsel şiirlerinin ünü kötüye çıkmış kesif dili, onlardan şeffaflıkla bir hayat çıkarma çabasına karşı uyarır bizi.⁶Onun yerine, Loy’un söyleşide de bahsettiği o sohbet fikri ciddiye alınmalı ve bu diyaloğun cazın kinayesiyle ilişkisinin Cravan’ın kaybı üzerine ona dair yazılan şiirlerde nasıl ifade bulduğu düşünülmelidir.

Şiirin “kısa cazımsı betikler”ine bilgece referanslarda ve Loy’un açıkça 1925’te yazdığı “Modern Poetry”⁷ isimli düzyazı şiirinde avangard şiirle cazın bağlantısından bahsetmesi dışında, Mina Loy’un işinde cazın rolü pek önemsenmemiştir. Caza yüklenen çoklu ve kafa karıştırıcı anlamların içinde burada en önemli olanı, savaş sonrası panasesi olarak görülmesidir. Modernitenin kırımıyla travma geçirip delirmiş bir nüfus için, özellikle Paris’te, Afro-Amerikalı askeri bandolarda popüler olan caza, unutmanın ve gençleşmenin sembolü olarak bakılabilir. Başka bir deyişle, Peter Sacks’ın kısaca bu şiirsel tarzın kaygıları için söylediği, cazın sosyal rolünün “batı” janrı bir ağıtın ve onun “kayıp deneyimi ve avuntu arayışları”nın kaygısına çok benzediğidir.⁸

Loy’a göre, caz belirli bir tını taşımaktaydı: bir yas etiği açığa çıkarıyordu.⁹Alan J. Rice’ın tartıştığı gibi, “Cazı tarif etmek için en önemli metafor ‘sohbettir’, bir bakıma kültürel ve estetik olarak caz müzisyenleri arasında sürekli bir alışveriş -doğaçlama biçimleriyle, çağır-gelsin yapısıyla- mevcuttur. Sanatçı ile izleyici, geçmiş ile gelecek ve müzikal tarzlar arasında böylesi bir sohbetimsi cazın konumu kayıp bir kocaya yazılan ağıtlar dizisine daha yakındır.¹⁰ Sonuçta, kaybedilen ya da ölen sevgililer için şiirsel yas formu olarak ağıt, bilindiği gibi onun üzerine ya da onun hakkında konuşur ama onunla konuşamaz.

Loy’un şiirlerinde caza atfettikleri, bu müzikal biçimin konuşkan özelliklerinin, kaybedilen –ki, eğer kararsızlıklar varsa, bu çok fazla adanma isteyen etik bir açmazdır- ile ya da onun adına konuşmanın zannına özel bir önem yüklediği içindir.

Gerçekte, Loy’un en parlak savunucularından biri olan Roger Conover, prosopopoeia kavramını Loy’un şiiri için en olası tanım olarak önerir: “yok olanı canlandıran bir sesi olan şiir”¹¹Aslında, Mina Loy’un şiiri için böyle bir iddiaya yani ölüleri karnından konuşturma gibi bir iddiaya şüpheyle bakılabilir. Bir çok yönden, Jacques Derrida’nın önerdiği yasın etiği, üzerinde tartışılan şu derin düşünceleri öngörür: “Biz sadece yas deneyimini aporia biçiminde yaşayabiliriz: yasın ve prosopopoeianın aporiası, mümkün olanın sadece yasın imkansızlığı olduğudur.”¹² Bu detayla bağlantılı olarak, Derrida’nın yas üzerine zengin düşüncelerinin en merak uyandırıcı yanı müziğe yaptığı referanstır: Müzik yas tutanları bir araya getirir ve sevilenin teselli edilemez kaybı karşısında dilin göstermeyi başaramadığını ifade eder. Entelektüel akranı ve arkadaşı olan Paul de Man’a -ki yasla olan angajmanının çok esin verici ve provakatif olduğu ispatlanmıştır- etkileyici hitabında Derrida Chicago’da gittikleri bir caz konserinden sonra oğlu ve arkadaşı arasında geçen, kulak misafiri olduğu bir sohbetten bahseder durur.¹³ Daha sonra da kayıtsız bir tonda şunları söyler: “Günümüzde sadece müzik bana katlanılır, uyumlu, ortak bir düşüncede bizi birleştiren bir değer taşıyor gibi geliyor.”¹⁴Derrida o sırada müziği dokunaklı, temsil edilemez bir biçim olarak algılıyor gibi görünüyor. Dilin tekrar tekrar göstermek istediği ideolojik emek biçimleri, göstergenin kayganlığı ve boşluğundan sıyrılmıştır müzik.

Müziğin, kendi içine kapalı biçimselliğinin ötesinde, yas tutmayı da içeren toplumsal sorumluluk talebini karşılamayı da içerdiği düşünülürse, bu durumda yasın etiği dil ile müzik arasında bir yere yerleştirilemez mi?¹⁵ Derrida yıkıcı kişisel kayıp ve kesintisiz konuşma yani ‘müziği tek kulakla duyma’¹⁶ söz konusu olduğunda, dilin yenilgisini, başarısızlığını vurgular. Loy’un şiirinde kaybın temsili ve böylesi bir kaybın temsilinin imkânsızlığı cazdakine benzer. Loy’un işlerinin yas tutmaya verilen bir cevap olarak ‘cazımsı bir karşı ağıt’ olduğu söylenebilir.

Dipnotlar:

1. Loy, ‘Notes on Existence’, Lunar Baedeker içinde, s. 312.

2. Kouidis, Mina Loy; Burke,“New Poetry and the new woman”(37-57); Schaum,Moon-Flowers Out of Muck; Augustine, Mina Loy; Arnold, Mina Loy and the Futurists; Schreiber ve Tuma, Mina Loy; Peppis, Rewriting sex.

3.Freud, Mourning and Melancholia (1917), Standard Edition of Complete Psychological works of Sigmund Freud.

4. Fussell, Great War and Modern Memory, s. 21.

5. Loy, Paul Blackburn ve Robert Vas Dias ile röportaj.

6. Loy’un fütüristleri hedefleyen şiirleri bu stratejinin en iyi örneği oluşturur. Loy, Last Lunar Baedeker, s. 32..

7. Burke, Becoming Modern, s. 322; Loy, The Lost Lunar Baedeker. (Loy’a göre, caz ve serbest vezin ritimsel bir diyalog içindedir. Çünkü serbest şiir aynen cazda olduğu gibi düzenli bir ritme, uyağa ve cümle dizimine sahip değildir.)

8. Sacks, English Elegy, s. 1.

9. Spargo, Ethics of Mourning.

10. Rice, It Don’t Mean a Thing if It Ain’t Got that Swing.

11. Loy, Lost Lunar Baedeker.

12. Derrida, Mémoires, s. 35.

13. Santner, Stranded Objects.

14. Derrida, Work of Mourning, s. 75.

15. A.g.e, s. 72.

16. A.g.e, s. 34.

Tanya Dalziell, ‘Mourning and Jazz in the Poetry of Mina Loy’, Modernism and Mourning, ed. Patricia Rae içinde (Lewisburg: Bucknell University Press, 2007), s. 102-117.

Kısaltarak Çeviren: Anita Sezgener

CİN AYŞE FANZİN, SAYI 2, "KADINLARIN DADASI" özel sayısı

cinayse.blogspot.com

Slavoj Zizek in Examined Life

2011-12-11T16:38:00.000+02:00

seni görmem imkansız; beni sevme, çoksun

2011-12-10T19:44:00.003+02:00

Beni Sevme, Çoksun by seni görmem imkansız on Grooveshark

Bana En Çok Sen Lazımsın

Deleuze Interview

2011-12-10T17:11:00.003+02:00

This film was made upon an invitation by Anna Powell of Manchester Metropolitan University as a part of her ongoing project on Deleuzians from different parts of the world. We did this short film together with Hüseyin Mert Erverdi who is a MA student at Film and TV Dept., Istanbul Bilgi University. After a series of discussions I decided that I should appear as smoking a cigarette through rhizomatic fumes of which I should be saying "re-so-nance" in slow motion. As for my answers to Anna Powell's questions, Mert invented a flow of paragraphs which resonate well but do not synchronise with the sound track I prepared for the film. The sound track includes some excerpts from KOG, by the.clinamen (Z.Aracagök and Anthony Donovan) released by White Label Music, UK, 2009 and my answers.

The Junky’s Christmas and Other Yuletide Stories

2011-12-10T15:38:00.000+02:00

Elisa Segrave (editor)

The Junky’s Christmas and Other Yuletide Stories

Serpent’s Tail, 1994

William Burroughs contributes “The Junky’s Christmas”

starbucks ta işgal var! sen de gelsene

2011-12-09T16:55:00.005+02:00

Kapitalizmin farklı farklı dilleri var. Mesela, bizim müşteri dediklerimize onlar misafir diyebiliyor. Bizim film gösterimi dediğimize onlar ‘misafirleri rahatsız etmek’ diyebiliyor. Halbuki herkes bilir ki herhangi bir ticari şirketten fiyatını ödeyerek b...ir meta alan insana müşteri denir. Onun için, Starbucks'tan kahve alan insan Starbucks'ın misafiri değil onun müşterisidir. Böyle basit şeyleri anlatmamızın bir sebebi var elbet.
2 Kasım Çarşamba günü Starbucks’ta üniversitedeki sorunlarımızı konuşmak üzere bir araya geldik. Neden okulda öğrenci kantini diyebileceğimiz mekanların sayısı azalıyor, neden ucuz ve sağlıklı yemek yiyemiyoruz ve neden okul hakkındaki kararlarda okulun temel bileşeni olan öğrencilere sorulmuyor gibi soruları tartıştık. Müfredatların ve şirketlerle ilişkilerin belirlenmesinde söz hakkımızın olmayışından üniversite içi ulaşıma kadar bir dizi sıkıntıyı konuştuk. Bir yandan da, üniversitemizdeki Starbucks şubesinin varlığını sorguladık, tartıştık. Bu şubenin açılması kararı, üniversitedeki yaşamımıza dair diğer bütün kararlar gibi bize sorulmadan alınmıştı. Öyle ya, şirketlerle yapılan anlaşmalar sonucu bırakın salonlar, laboratuvarlar, bizzat biz öğrenciler iş gücü olarak kiralanıyoruz. Kaldı ki öğrencilerin neye ihtiyacı var, nasıl bir kantin isteniyor gibi sorularda söz hakkımız olsun.
Ancak, bizler bize ait olan bu kampüse dair kararlarda söz sahibi olmamız gerektiğini düşünüyoruz. Bu yüzden de Güney Kampüs’te açılan Starbucks’ı bir mekan olarak kullanmaya ve sözümüzü bir kez de orada söylemeye karar verdik. Tek düşündüğümüz üniversitenin bize ait bir alan olduğu halde karar mekanizmasına dahil olmayışımız değil elbette. Starbucks şirketinin kahve üretimi, dolaşımı ve pazarlaması üzerinden kurduğu sömürü ağı da başka bir sorunu teşkil ediyor. Kahve üretiminin yapıldığı ülkelerden dükkanda satılan bir bardak kahveye kadar geçen süreç, çiftçilerin ve bu süreçte rol oynayan bütün işçilerin sömürülmesi, şirket sahiplerinin ise giderek zenginleşmesi şeklinde işliyor. Günlük ücreti 0.5 dolar olan çiftçilerin, beslenme yardımı için ölüm tehlikesi seviyesine gelmesi gereken çocukların içinde bulunduğu bir ticaret ne kadar adil olabilirse Starbucks da o kadar adil.
Bu yüzden de geçtiğimiz Pazartesi günü tam da bu "adil ticaret" dedikleri şeyin ne kadar adil olmadığına dair bir filmi, Black Gold’u izleyelim dedik. Aslında bir noktaya kadar da izledik. Fakat projeksiyon aletinin ve perdenin varlığının mekanın güvenliğini tehdit ettiği ve ‘misafirleri’ rahatsız ettiğimiz gerekçesiyle Starbucks'ın başka bir şubesinden gelen güvenlik görevlileri gösterimi bitirmemizi talep ettiler bizden. İlgili bütün Starbucks yöneticilerinin alarma geçmesiyle birlikte kendi okulumuzda şirket müdürleri tarafından kovulmak istendik. Kimsenin ekmeğiyle oynamak, kimsenin ekmeğinin önünde durmak gibi bir niyetimiz yokken zor bir durumun içinde kaldık. Nasıl şirketlerin sözleri, milyarlarca insanın sözlerinin duyulmaz kılınmasıyla mümkün oluyorsa; Starbucks'ın kazandığı paranın hepsi de milyonlarca kahve yetiştiricisinin emeğinin görünmez kılınmasıyla mümkün oluyor halbuki.
Önce Illy Coffee, sonra Roberts Coffee, Dunkin’ Donuts, şimdi Starbucks birkaç gün sonra da Subway. Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı olur derler. Peki karton bardakta satılan tek bir kahve kaç kişinin kaç yılını çalıyor?
Şimdi sormak istediğimiz sorular daha da fazla. Üniversite rektörlüğü öğrencilerin ihtiyaçlarına ve iradelerine göre değil de, metrekaresi başına kira alarak mı kampüsü düzenliyor? Bizi okulumuzun içerisindeki herhangi bir mekanda film izlemekten alıkoyan bu ihalelerin müdürlere verdiği güç mü?
Meseleyi ‘biz istiyoruz’, ‘onlar vermiyor’ şeklinde görmüyoruz. Zaten bizim olanı bizlerden alanlara karşı var olmaya çabalıyoruz.
17 Kasım Perşembe günü tekrar Starbucks’ta kendi çayımız eşliğinde muhabbet etmek, olanı biteni tartışmak niyetiyle buluşmaya çağırıyoruz.
17 Kasım Perşembe
Saat: 17:30
Starbucks- Güney Kampüs

starbuckssenligi.blogspot.com
facebook
twitter

'SANATTA ANLAMSIZLIK MANİFESTOSU' NA DOĞRU

2011-12-08T22:52:00.005+02:00

oyunbozan olun

anlam ne yaratılır ne enjekte edilir

anlam keşfedilir

uydurun

sanat özgünlük üzerinde yaşar

duygular için yaratın

teori hakkında yeterli bilgi edinin

ama ondan yaratmayın

kendi kurallarınızı koyun

sanat tarihinizi ve felsefenizi bilin

sanatsız sanat teorisi yoktur

obsesif kompulsif (takıntılı, tekrarlayıcı) olun

ve paranoyanın doğasını anlayın

hızlı olun

derin düşünmek için hiç zaman yok

kökenleri aramayın

ortasından başlayın

sadece bir fikir değil

fikirleriniz olsun

dünyaya karşı teklifsiz

ve onunla bağlantısız olmayı göze alın

gerçeği aramayın

gerçeğin faşist bir fikir olduğunu unutmayın

dikeylikten(verticalism) sakının

daha sonrası daha yüksekten daha ilginçtir

izleyicinin cahilliğinden faydalanmayın ve onun

üzerinden etik yapmayın

ayrıcalıklı olduğunuzu bilin

ama bu yüzden çok da suçluluk duymayın

kitleleri eğitmeye çalışmayın

pedagojik(eğitim-bilimsel) sanat yapmayın

ulaşabilirliği aramayın

soyut politikalar daha yıkıcıdır

fikirlerinizin nihayetinde yerleşik kuramlarca

kullanılabileceğinin ayırdında olun

söylemeye çalışmaktan kaçının

sancak göstermek için davranın

temsil etmeyin

ama ortaya koyun

dualizm (ikicilik)' ten uzak durun

bütün ikici mantıklardan sakının

güzel sözlerden korkmayın

ikinci bir masumiyeti arayın

sinizm(cynicism) tanrılara aittir

eğlenin!

SİNEMA MANİFESTOLARI
Sinemadan Videoya Görüntünün Yazılı Tarihi

HAZIRLAYAN:
ŞENOL ERDOĞAN

C. HAKAN ARSLAN - AND LIFE SHALL HAVE NO DOMINION - II

2011-12-08T22:20:00.000+02:00

Karanlık damarı bulup çıkartacağım
iblisin kucaklayışları olsa gerek yüreğimi kuşatan, bulandıran, buluşturan
kötücül imgeleriyle bir sonraki anın
bir sonraki an
yüreği ermez bir savaşçının kafatasından içtiğim şarap
kana buladığım suratlar, alımlı, ayartıcı, alıngan
kösnül memelerini öylece bırakacağım - yalnızca öykülenecek olanın yılgısını ço-
ğaltsınlar diye
bu değerbilir ellerin taze edimiyle taçlansınlar
bu iyicil kin tutmaz yürek karanlık damarı sürsün içine ta derine
yeni baştan kavrayıp kuramayacağıma göre
kentin izleri kıyınç dolu birer imge olarak bezesinler kamuya açık tarihi
beni dışarı savuran bir çılgınlık anıydı son kertede
bir sonraki an -
özkıyımlarının albenisiyle dönenip büyüklenenler ne de soluk bir iz bırakıyorlar
bu ikincil edimin çattığı örnekçede
ağır kanıyla karakumu
kıyık kıyık kızıl kızıl kıya kıya baktığım kırılca bir gecede
gömülecek yorgun düşümle -

-gömülsün
bana ne
soysuz bir oymak var düşümde, düşkün bir oymak
harley-davidson, yabyum, navaholar ve yunus, herşeye dışarlıklı biraz
herşeyin içinde
kime ne beğendireyim
bu çağcıl tapıncın boğumlarında sürüklenin siz
ozanlar, yazanlar, karakuma beyinleri, politikacılar
biz Allen'a gidiyoruz arkadaş
bengilik yokuşuna vurduğum motor gürüldüyo delice
Allen da bize geliyo
bi bakmışın birlikte geliyo aklımıza esince
kuttören yamacındaki ırmak gürüldüyo delice
dedikodularınız var, dirençli varlık alanlarınız, epistemik zırvalarınız
abanın n'olur hep birlikte yazın
zırıldak yazın yükünüz hooop göt üstü gürüldüyo delice
taşkın bir ruh var bende, şaşkın bi ruh
tao da öyle
pamuklarınız hokkalarınız kornalarınız her açıklığınız tıkalı ya iyice
acun aka dura beş yönde gürüldüyo delice
kösnül günleriniz tadımlık, şölen keyfi yok gönaltına inince
bi de han-shan'ın koyağından çıkıp bakın
buz gövdeye değince, şarıldak kar sularıyla, genç sineklerle akın kakırdaya kakır-
daya
hele de şöyle dipten kavramayı bilince
yang fışkırtısı okyanusun önünde gürüldüyo delice
yükselen yoniler, eğilen lingamlar
sandığınız şey olmuyo işte
tutkun dölyataklarında tuhaf çocuklar gürüldüyo delice

bir sonraki anın haz yüklü büyüsü
size kalsın
kulak kabartın çağcıllık içre: sizin için
hiçbir hükmü kalmayacak yaşamın

bize gelince
tabii ya
takılın bize

1'1'95, 19'1'95, İstanbul

hey! jack,

gary,

allen,

alp!